Μία τριλογία για το στάχυ…

Από το βιβλίο μου ποίησης, Οι στίχοι του άρτου, Σύδνεϋ 2008

Ι. Το στάχυ ήταν δυνατό

θαλερό, πλούσιο…

κι η ακαρποφόρητη η γη

το είχε παραθρέψει.

 

Ήρθαν και γέμισαν

οι αποθήκες

δούλεψαν τ’ άλογα

τα κάρα και οι ανθρώποι

κι ο ουρανός χάρηκε

να βλέπει το μυρμηγκολόϊ

να σημειώνει

τεράστια επιτυχία

κάτω από τη μύτη του.

………………………………

ΙΙ. Ταΐστηκαν οι γέφυρες

και η πέτρα, ξανθιά

στόλισε το διάβα

των ανθρώπων.

 

Και σκόρπισαν τα πράσινα

στο καφετί τον φόντο

και οι άνθρωποι θαυμάσανε

που το ξανθό σπυρί,

έκρυβε τόση δύναμη…

μπορούσε τέτοια δώρα…

………………………………

ΙΙΙ.  Ο άνθρωπος με τα γυαλιά

γέλασε.

Μα βέβαια ο καρπός

τους είχε δώσει πολλά…

Όμως πέρα από το χορταμό

του στομαχιού

το χορταμό του λαίμαργου

ματιού

στο μεγαλείο του πλούτου,

τη ρημάδα την ψυχή

την είχαν πεθάνει

στη νηστεία!

 

 

 

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...