Ασύστολοι Άνεμοι : Θέατρο

Ασύστολοι Άνεμοι

Πρόσωπα

Περικλής: ο πενηνταπεντάρης σύζυγος της Μαντώς και πατέρας του Φώντα και της Αντιγόνης

Μαντώ: σύζυγος του Περικλή γύρω στα σαράντα πέντε

Φώντας: φοιτητής

Αντιγόνη: υπάλληλος Εταιρείας,  στα 26

Ασημίνα: υπάλληλος Εταιρείας, στα 26

Leslie Miller: διευθύνουσα τμήματος στην Εταιρεία Vox, όπου εργάζονται οι Ασημίνα και Αντιγόνη, στα σαράντα

Πωλ: αρραβωνιαστικός της Ασημίνας

Σόνια και Ντόνα: υπάλληλοι της Εταιρείας όπως παραπάνω στα 30 τους

**************

Πρώτη Πράξη

Σκηνή πρώτη

Στο καθιστικό του Περικλή και της Μαντώς.

Περικλής: Τι διάβολο έγινε; Λες και ξάφνου άνοιξε το ασκί του Αιόλου και μας σύρανε οι ασύστολοι άνεμοί του!

Φώντας: Ποιος είναι πάλι ο Αίολος dad;

Περικλής: Ο Αίολος ε; Καλά γιε μου, τι Έλληνας είσαι εσύ να μην ξέρεις το Θεό των Ανέμων; Δεν σας τα έμαθαν αυτά στο ελληνικό σχολείο που πηγαίνεις;

Φώντας: Α,  ναι, ώρα κατάλαβα! Μιλάς για την ελληνική μυθολογία, dad, έτσι;

Περικλής: Χμ… ναι! Τι να πω; Τόσο πολύ ενδιαφέρεσαι για την πολιτιστική κληρονομιά μας, που ούτε και τους αρχαίους Έλληνες Θεούς γνωρίζεις!

Φώντας: Τι να πω μπαμπά; Eίσαι brain washed!

Περικλής: Κάνε παιδιά να δεις προκοπή, λέει ο άλλος! Κάθε φορά που λέω κάτι που είτε δεν to ξέρεις, είτε δεν to καταλαβαίνεις,  γίνεσαι ασεβής. Πώς μιλάς έτσι στον πατέρα σου παιδί μου;

Φώντας: Συγγνώμη πατέρα! Μα… λεπτολογείς.  Δεν το εννόησα όπως το συνέλαβες.

Περικλής: Ναι, ναι, ξέρω.  Απαρνήθηκα την πατρίδα μου για καλύτερα και το σπίτι μου κατέληξε σε είδος Βαβέλ!  Καλά να πάθω!

Φώντας: Oh, I give up, πατέρα! Τι είναι πάλι ετούτο; But who cares? I’m going to my room, anyway!

Περικλής: Πολύ καλά θα κάνεις! Άκου τον που ρωτάει «Τι είναι πάλι ετούτο;»

Μαντώ: Έλα Περικλή μου! Σαν τα κοκόρια αρπάζεστε πατέρας και γιος.  Πότε επιτέλους θα επικρατήσει ανακωχή ανάμεσά σας;

Περικλής: Έτσι ε;  Μα δε βλέπεις ότι δεν καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο;

Μαντώ:  Να μη λέμε πάλι τα ίδια άντρα μου!

Περικλής: Όχι θα σου τα πω εγώ… έτσι για να μη νομίζεις ότι είμαι κανένα τούβλο!

Μαντώ: Άντε να τα ξαναπούμε!

Περικλής: Τα παιδιά μας… δεν καταλαβαίνουν, όχι γιατί δε το θέλουν, αλλά γιατί τα σχολεία μας δεν είναι οργανωμένα όπως πρέπει! Τα στέλνουμε να μάθουν καλά ελληνικά, αλλά όπως μπαίνουν, έτσι βγαίνουν…

Μαντώ: Έχεις δίκιο σ’ αυτό!

Περικλής: Δεν τελείωσα (με ύφος ρήτορα). Ατυχώς βέβαια, γιατί άλλοι -όπως οι Ιάπωνες- πάνε καλύτερα από εμάς στη διδασκαλία της γλώσσας τους, στους foreigners στο Σύδνεϋ και αλλού.  Ακόμα  και τα παιδιά μας μαθαίνουν τη γλώσσα τους στα γρήγορα, παρόλο που  οι γονείς τους δεν μιλούν τα Ιαπωνικά στο σπίτι τους! Το κατάλαβες;

Μαντώ:  Ναι βέβαια! Να συμπληρώσουμε όμως εδώ, ότι παρά τα εμπόδια, στην ελληνική οικογένεια θα ισχύσει η καθόλα ελληνική πίστη ότι ο γιος θα ξεπεράσει τον πατέρα!

Περικλής: (που δεν την ακούει πλέον, ξαφνικά της δείχνει ημερήσια ελληνική εφημερίδα) Τη διάβασες τη ρημάδα;

Μαντώ: (ειρωνικά) Τι να την κάνω, αν είναι ρημάδα;

Περικλής: Αν όχι σε τίποτα άλλο,  στο κουτσομπολιό πρωτεύει!

Μαντώ: Γνωστό, γνωστό! Λοιπόν;

Περικλής: Και τι δε λέει! Τι χάλια έχουμε επιτέλους;  Πόση κακομοιριά, ζήλεια, κακία μπορεί να κουβαλά ένας άνθρωπος μέσα του;

Μαντώ:  (περίεργη)Τι διαβάζεις;

Περικλής: (δεν απαντά, παρά συνεχίζει) Πώς δε βουλιάζουμε από τόσο μεγάλα κρίματα;

Μαντώ: Επιτέλους Περικλή, ή εξήγησε στον συνομιλητή σου τι εννοείς, ή σταμάτα να κάνεις  παρατηρήσεις ή δηλώσεις!  Ή μήπως… να φύγω;

Περικλής: Μαντώ, παιδί μου, τι φταίω εγώ αν δεν ανοίγεις ποτέ σου ελληνική εφημερίδα;

Μαντώ: (με παράπονο) Εάν την αφήσεις από τα χέρια σου, ίσως και να μπορέσω να της ρίξω μια ματιά, τελικά!

Περικλής: (την κοιτάζει αφ’ υψηλού) Νομίζεις; Εγώ λέω ότι δεν βρίσκεις καιρό να ρίξεις μια ματιά.

Μαντώ: Εντάξει.  Πες μου τότε εσύ, τι λέει τέλος πάντων, αντί να μαλώνουμε.

Περικλής: Για να τσατιστώ ακόμα περισσότερο;

Η Μαντώ πλησιάζει κάθεται δίπλα του σιωπηλή και κοιτάζει την εφημερίδα που βαστά.

Περικλής: (προτείνει την εφημερίδα του στη Μαντώ) Ορίστε, διάβασε! (αναστενάζει κουρασμένα). Είναι γεμάτη ορνιθο-σκαλίσματα και μαργαριτάρια αξιοπρεπών συμπολιτών μας!

Η Μαντώ την παίρνει ήσυχα και διαβάζει.

Μαντώ: Χμ… είναι εξακριβωμένο. Ένας-δύο… εκπροσωπούν την ελληνική διάνοια… και κάποιοι άλλοι… κυβερνούν το κοπάδι.  Όλοι γίνονται πιόνια στη σκακιέρα των τελευταίων. Βασιλιάς, βασίλισσα, αξιωματούχοι, στρατιώτες…

Ο Περικλής σκέπτεται ενώ η Μαντώ ξεφυλλίζει αργά την εφημερίδα.

Περικλής: Διάβασες; Ο δαίμονας έχυσε πάλι το δηλητήριό του. Τι μίζερος άνθρωπος. Θα πρέπει να είναι πολύ δυστυχισμένος! Πώς αλλιώς εξηγείται η τόση κακία του;

Μαντώ: (ειρωνικά) Μάλλον ευτυχισμένος, για τη μιζέρια που σκορπά γύρω του, είναι.

Περικλής: Αποδεικνύεται!

Μαντώ: Και μη νομίζεις ότι δεν πληρώνεται γι’ αυτά που γράφει. Έτσι;  Ισχύει το ελληνικό: κάνε μου, να σου κάνω! Από κυκλώματα…, άλλο τίποτα τελικά!

Περικλής: Αλήθεια, πώς επιτρέπεται από τη διεύθυνση της εφημερίδας να περνούν στο αναγνωστικό κοινό, τέτοιου είδους εκφράσεις!

Μαντώ: Κουτσομπολεύει συγκεκριμένα άτομα, που από ότι άκουσα, ούτε καν τα γνωρίζει.

Περικλής:  Δεν έχει οικογένεια αυτός;  Πώς θα του άρεσε κάποιος να διέσυρε ένα από τα δικά του πρόσωπα;

Μαντώ: Χμ! Ονομάζει πρόσωπα κιόλας, ο άθλιος!

Περικλής: Μην είσαι αφελής! Ξέρει τι κάνει ο αλήτης.  Δεν περιορίζεται σε αοριστίες αλλά στιλετίζει πρόσωπα με κάποιο αντάλλαγμα. Λερώνει ο βρωμιάρης γιατί πίσω του κρύβονται πρόσωπα με κάποια δήθεν ανώτερη θέση… Κοιτάζει κι αυτός πώς να βολευτεί καλύτερα.  Άλλοι λοιπόν οι ηθικοί αυτουργοί και άλλοι οι εκτελεστές…  Εκτελεστής είναι. «Ισχύει κι εδώ το ελληνικό σύστημα», γι αυτό και θα πάμε κατά διαόλου ως παροικία, παρόμοια με τους συμπατριώτες μας πίσω στην πατρίδα.

Μαντώ: Ηear, hear…

Περικλής: Το κακό είναι ότι δεν προσβάλλει απλά κάποια πρόσωπα, αλλά ότι εξαιτίας της κατινίστικης κλίκας πίσω του,  κακο-χαρακτηρίζεται η ελληνική παροικία.  Ξέρεις τι λένε οι εχθροί μας;

Μαντώ:  Υποθέτω!

Περικλής: (συνεχίζει θυμωμένος) «οι Έλληνες τρώγονται και εδώ, όπως και στην Ελλάδα! Είναι το DNA τους!» Τρίβουν λοιπόν τα χέρια τους με ικανοποίηση. Γιατί όταν τρωγόμαστε, χάνουμε τους στόχους μας και διατρίβουμε σε διαβολιές ή άλλου είδους κρίματα, που μας ζημιώνουν.

Μαντώ: Έχεις δίκιο, αλλά ηρέμησε, δεν ανακαλύψαμε κάτι νέο. Έτσι ήταν, είναι και… άσε!

Περικλής: (εκνευρισμένος) Παρά την κοροϊδία που μας πατάνε -με το δίκιο τους τελικά- δεν μαθαίνουμε!

Μαντώ: (γελάει) Φταίει μήπως το όνομά του… Βρωμίδης;

Περικλής: Γρυλλίδης, Γρυλλίδης!

Μαντώ: Ε… και το… Βρωμίδης του πάει γάντι! Όνομα και πράμα! Χρησιμοποιεί -για την άτυχη συμπατριώτισσά μας τα λέει τελικά-, τον εθνικό ραδιοσταθμό σε ώρες υψηλής ακροαματικότητας, για να κάνει Business! Ποιος; Εκείνος που η «κόπρος του Αυγία» θα χλόμιαζε στον οχετό του λαρυγγιού του!

Περικλής: Να είσαι βέβαια ότι θα ήθελε πάρα πολύ να πάρει μια θέση στον εθνικό  ραδιοσταθμό, που πρόγραμμά του, κατηγορεί. Είπαμε: κάνει για να του κάνουν, εξυπηρετεί για να εξυπηρετείται!

Μαντώ: Αν γλυτώσει κάποιος από τη Σκύλα θα πέσει στη Χάρυβδη τελικά!  Πέντε άνθρωποι αξίζουν όλοι κι όλοι στην παροικία και άλλοι πέντε από τους ανάξιους  κοιτάζουν πώς και πώς να τους κατατροπώσουν.

Περικλής: Τι να σου πω γυναίκα, καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως είναι καλύτερα που τα παιδιά μας δεν σκαμπάζουν πολύ από τις γελοιότητες του DNA μας: τα οξύμωρα πάθη μας, που δημιουργούν τις διαφορές μας, τις κλίκες μας, τις συμφεροντολογικές μας πολιτικές πεποιθήσεις, τις διαφορές μας  στο εκκλησιαστικό…  και πάει λέγοντας!

Μαντώ:  (εκνευρισμένη στο έπακρο τώρα) Ποιος είπε ότι προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή μας πιο ουσιαστική; Πάντως οι Έλληνες… ακολουθούν το αντίθετο ρεύμα!  Μα είναι σχιζοφρενικό!

Περικλής: (την κοιτάζει παραξενεμένος) Έλα ηρέμησε… αν κι αυτά που λες, πολύ καλά τα λες!

Μαντώ:  Δεν κόβουμε τις εφημερίδες άντρα μου; Να μην ακούμε και το ραδιόφωνό τους κι ας το πληρώσαμε τελικά; Απλά για να τους δείξουμε -ως κοινό πλέον- ότι διαφωνούμε με το σινάφι τους, για τις αχαρακτήριστες θέσεις που παίρνουν απέναντί μας.

Περικλής: Χμ! μας καταστρέφουν οι μπαγάσηδες και μένουν και ατιμώρητοι!  Ναι, θα ηρεμίσουμε αν δεν ακούμε αυτόν τον… Βρωμίδη, τον Γρυλλίδη… διάβολε, όπως κι αν τον λένε!

Μαντώ: Έτσι!  Αν δεν αγοράζουμε τις εφημερίδες τους, και δεν τους ακούμε στο ραδιόφωνό τους, δεν μπορούν και να μας κατασπαράξουν.

Περικλής: Εντάξει, έγινε. Θα κόψουμε την εφημερίδα και το σταθμό της, και θα ηρεμήσουμε!

**********

Σκηνή δεύτερη

Φώντας: Mum… Mum… Πού είσαι;

Εμφανίζεται ο Περικλής

Φώντας: Γεια σου πατέρα!

Περικλής: Έλα καλώς τον!

Φώντας: Τη μάνα μου γυρεύω.

Περικλής: Εντάξει γιε μου, μη φωνάζεις. Η μάνα σου πήγε στα μαγαζιά. Χμ!..  Νομίζω!

Φώντας: O.K. Τότε… ίσως και να μπορείς να με βοηθήσεις, εσύ.

Περικλής: Εγώ; Σε τι;

Φώντας: Να μου πεις τι γίνεται σήμερα!

Περικλής: Τι γίνεται σήμερα; Πού να ξέρω;

Φώντας: Άκουσα τους φίλους μου στο Πανεπιστήμιο που έλεγαν, ότι σήμερα είναι οι Πρώτοι Χαιρετισμοί!

Περικλής: Α, Μπράβο! Καλά πάμε, αν οι φίλοι σου ξέρουν μια τέτοια… «λεπτομέρεια»! Εγώ… ούτε καν το ήξερα!  Γνωρίζω ότι προηγούνται του Αγίου Πάσχα…  Βέβαια η μάνα σου τα ξέρει όλα αυτά απ’ έξω κι ανακατωτά!  Πώς της ξέφυγε και δεν είπε τίποτα;

Φώντας: (γελάει) Δεν ξέρεις; Τι λες τώρα πατέρα, σοβαρολογείς;  Δεν είσαι Ελληνοχριστιανός;

Περικλής: Τι να σου πω παιδί μου, ψέματα;  Κάτσε να το ψάξουμε λιγάκι… (σηκώνεται κατευθύνεται προς τον τοίχο απέναντί του. Κοιτάζει το ημερολόγιο και χτυπά το μέτωπό του) Φτου! αυτό είναι το αγγλικό. (τρέχει στον απέναντι τοίχο) Να μωρέ,  αυτό εδώ  είναι το ελληνικό ημερολόγιο.

Ο Φώντας χαμογελάει ειρωνικά καθώς διαβάζει.

Φώντας: Καλά που βρήκες και το ελληνικό ημερολόγιο τελικά πατέρα! Έλα τώρα!

Περικλής: Μη με κοροϊδεύεις. Το ξέρεις πολύ καλά ότι είμαι πολύ busy εκτός και εντός οίκου!

Φώντας: Εντάξει πατέρα… δε σε κατηγορώ!

Περικλής: Τι… θα ζητήσω και συγγνώμη που δεν θυμάμαι τέτοια πράγματα; Σε παρακαλώ! Ναι, εντάξει, μου διέφυγε, δεν το πήρα χαμπάρι. Και η μάνα σου; Αναρωτιέμαι πώς και δεν μου είπε τίποτα! Αυτή, είναι πάντα ενήμερη και… ενημερώνει κι εμένα.

Φώντας: Λες να το ξέχασε;

Περικλής: Μπα, αυτό αποκλείεται!

Φώντας:  Έλα τώρα πατέρα… γιατί πολυλογούμε  τόση ώρα;

Περικλής: Όχι, αλλά να, τώρα σκέπτομαι πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός κι εμείς τέλος πάντων. Άστα να πάνε!

Φώντας: Πατέρα! Θα μου πεις κάτι για τους «Χαιρετισμούς» τελικά ή να το κοιτάξω στον υπολογιστή;

Περικλής:  Κάπου έχουμε ένα ωραίο βιβλίο στην ελληνική και στην αγγλική για την Πεντηκοστή…

Φώντας: (τον διακόπτει στεναχωρημένος) Τι είναι πάλι ετούτο; Τα είπαμε και δεν τα θυμάμαι;  Περίεργο!

Περικλής:  Κλά, μην κάνεις έτσι! Έχεις πολλά στο μυαλό σου! Είναι αλήθεια ότι άλλοτε πηγαίναμε περισσότερο στην εκκλησία. Και… στους Χαιρετισμούς -αν όχι σε όλους, σε μερικούς πάντως πηγαίναμε. Αλλά κάτσε να έρθει η μάνα σου, αυτή ξέρει για το βιβλίο.

Ανοίγει η πόρτα και ορμά η Μαντώ:

Μαντώ:  Γεια σας! Άκου να δεις που  ξέχασα να σας πω, πως σήμερα είναι οι Πρώτοι Χαιρετισμοί!

Πατέρας και γιος κοιτάζονται και ξεσπάν στα γέλια.  Η Μαντώ τους κοιτάζει παραξενεμένη.

Μαντώ: Τι… είναι;

Περικλής: Είπα κι εγώ. Πώς είναι δυνατόν!

Μαντώ: (με φανερή απορία) Ποιο καλέ;

Φώντας: Ρώτησα τον μπαμπά τι είναι οι Χαιρετισμοί και δεν μπορούσε να μου εξηγήσει. Τώρα όμως που ήρθες εσύ…

Μαντώ: (ησυχάζει) Α, κατάλαβα! Τώρα που ήρθα, εγώ, να σου δώσω το κατάλληλο  βιβλίο να το διαβάσεις, για να μάθεις και να θυμάσαι. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος. Είσαι φοιτητής Πανεπιστημίου!

Φώντας: Κατάλαβα, μαμά!  Είσαι busy!

 ************

Σκηνή τρίτη

Φώντας: Καλημέρα Πατέρα!

Περικλής: (διαβάζει εφημερίδα) Καλημέρα!

Φώντας: Είδα το Δαγκλή σήμερα, τον καθηγητή. Ήθελα να τον ρωτήσω για μία εργασία μου. Μου φάνηκε απόμακρος! Ξέρεις; Τον περιέλαβε μία ελληνική εφημερίδα, και… καταλαβαίνεις!

Περικλής: Ξέρω, ξέρω!

Φώντας: Δεν καταλαβαίνω τίποτα!

Περικλής: Ούτε κι εγώ!  Δηλαδή…

Φώντας: (διακόπτει) But dad, δεν είμαστε όλοι Έλληνες;

Περικλής: (ειρωνικά) Είμαστε! Είμαστε και φαινόμαστε!

Φώντας: Είμαστε Έλληνες, αλλά τρωγόμαστε αντί να  είμαστε ενωμένοι σαν μία πυγμή και επομένως δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας σαν εθνικότητα, εντός της πολυεθνικής Αυστραλίας.  Έτσι;

Περικλής: Ε, κάπως έτσι! Έχουμε ανίκανους ανθρώπους κι εδώ που όπως στην Ελλάδα μας, έχουν τρόπους να τα καταφέρνουν είτε με τη θέση τους, είτε με χρήματα να εξαγοράζουν κάποιους, να πιέζουν άλλους και άντε να βρεις άκρη!

Φώντας: Μου τα λένε κάποιοι δικοί μας στο University και δεν το πιστεύω. Αλήθεια ε;

Περικλής: Αλήθεια λέει;  Λαβύρινθος! Είναι και τα κομματικά στη μέση. Ευτυχώς που σπουδάζεις νομικά παιδί μου και έτσι θα μπορέσεις να μάθεις της αλεπούς τα κόλπα και μακάρι να σου είναι αχρείαστα τελικά…

Φώντας: Αν και δε διαβάζω ελληνικές εφημερίδες κάποιοι φίλοι που τις διαβάζουν λένε: Greeks sting! Το συμπεραίνουν από τις εφημερίδες, όπως εσύ, υποθέτω!

Περικλής: Έλληνες, ε;

Φώντας: Ναι, ναι και διαβάζουν τις ελληνικές εφημερίδες και περισσότερο τις αγγλικές σελίδες τους. Πάντως ελπίζω, that  they will not denounce,  their  greekness!  Γράφουν κάτι λίγα… Ε, να… (δυσκολεύεται)

Περικλής:  Να πεις στους φίλους σου να λένε τα παράπονά τους στους αυτοαποκαλούμενους δημοσιογράφους και πτυχιούχους φανταστικών δημοσιογραφικών σχολών, των εφημερίδων που διαβάζουν.  Μπορεί έτσι να τους ξυπνήσουν και να καταλάβουν πως μαζί με τη γενιά τους θα πεθάνει και η εφημερίδα τους, αν δεν γίνει αντικειμενική και ωφέλιμη για τον ελληνισμό της μεγάλης αυτής πολιτείας.

Φώντας: Ακούω που λένε να αφήσουν τους νέους να γράφουν στις εφημερίδες πατέρα, να εκφράζουν τις απόψεις τους, πατέρα.

Περικλής: Να τους τα πείτε και ελπίζω ότι θα βελτιωθεί η κοινή αντίληψη και θα παραχωρηθεί τόπος στα νιάτα στις εφημερίδες όπως και παντού αλλού τελικά.

Φώντας: Νομίζεις;

Περικλής: Ναι. Η αλήθεια είναι ότι είμαι μπερδεμένος με τα καμώματά τους.  Πάντως εσύ γιε μου κοίταξε την προκοπή σου. Αγάπα τη γλώσσα μας, την κουλτούρα μας και μη δίνεις σημασία στα ταπεινά.  Η μειονότητά μας, χόρτασε το ψωμάκι και αφού μεγάλωσε τα παιδιά της τώρα προχωρά στο μοίρασμα των ιματίων! Και όπως πάντα το μοίρασμα της εξουσίας, της θέσης, της επίβλεψης, οδηγεί στον αλληλοσπαραγμό! Έτσι ότι δεν καταφέρνει η πείνα και η ένδεια στους Έλληνες το καταφέρνει πάντα η διχόνοια! Είναι η μοίρα της ελληνικής φυλής, απανταχού! Πώς το είπαμε; Το DNA μας τελικά!

Φώντας: Είναι πολλά αυτά που δεν ξέρω. Θα μελετήσω όμως κάποιους σπουδαίους Έλληνες, πραγματικούς πατριώτες. Όπως τον Μακρυγιάννη πατέρα, μου έδωσε το βιβλίο του η μάνα και το έχω πάνω στο γραφείο μου μαζί με το βιβλίο της ακολουθίας της Πεντηκοστής,  τον Ίωνα Δραγούμη και άλλους. Σιγά-σιγά!

Περικλής: (γελάει πικρά) Ο συνδυασμός είναι τέλειος. Τα πάθη του Χριστού τραβήξανε για αιώνες οι Έλληνες και τη μόνη προίκα που απόκτησαν είναι ο ανταγωνισμός και η διχόνοια!

Φώντας: Πολύ κακό αυτό, dad!  Κάτι πολύ μεγάλο θα πρέπει να γίνει, για να αλλάξει αυτό.

Περικλής:  Ναι… Μην ανησυχείς γι’ αυτό.  Μάθε εσύ καλά τα ελληνικά σου κι ας είναι δεύτερη γλώσσα για εσάς στους Αντίποδες. Είδες τι ελληνικά μιλάει ο Ελληνο – Αμερικανός Χρίστος Σπύρου;

Φώντας: Ναι το ξέρω μπαμπά.

Περικλής:  Μόνο έτσι θα σταματήσουν να χύνουν το φαρμάκι τους οι μισέλληνες.  Τη γλώσσα μας και τα έθιμά μας λοιπόν και τα μάτια σου!  Οι αλλόγλωσσοι χρησιμοποιούν τις λέξεις μας και ούτε που το ξέρουν.

Φώντας: Ναι, και πολλές φορές λένε ότι αυτές προέρχονται από τα Λατινικά.

Περικλής:  (σοβαρά) Έτσι τους λένε έτσι λένε! Ας μην πάμε πίσω και αρχίσουμε να μιλάμε για τις ρίζες του Λατινικού, γιατί θα καταλήξουμε πάλι στην ελληνική γλώσσα και τις διαλέκτους της! Καταλαβαίνεις, έτσι;

Φώντας: Ναι, πατέρα, ναι!

*************** 

Σκηνή τέταρτη

Είναι βράδυ γύρω στις 9.30μ.μ.  Ο Περικλής και ο Φώντας βρίσκονται στο σαλόνι, όταν εμφανίζεται η Μαντώ.  Ο Περικλής κρατά εφημερίδα στα χέρια του.

Μαντώ: Γεια σας! Σε καλό σου άντρα μου! ακόμη την εφημερίδα κρατάς στα χέρια σου;

Τη χαιρετούν απλά. Παρατηρεί την ησυχία που επικρατεί και ρωτά.

Μαντώ: Τι συμβαίνει παλικάρια; Πολλή ησυχία επικρατεί εδώ μέσα!

Περικλής:  Έλα πες μας για τους Χαιρετισμούς…

Μαντώ:  Σώπαινε αμαρτωλέ!  Μου κάνεις πλάκα μπροστά στο γιο μας; Τι να σου πω;

Περικλής:  Έλα τώρα Μαντώ!  Ρωτάω πώς ήταν; κακό είναι;

Μαντώ: Έπρεπε να δώσεις το καλό παράδειγμα στο γιο μας συνοδεύοντάς με στην εκκλησία.

Φώντας:  (κουρασμένα) Με συγχωρείτε… Εγώ θα βγω για λίγο έξω!

Μαντώ: (παραξενεμένη) Τέτοια ώρα παιδί μου;

Φώντας: Ε… δεν είναι και τόσο αργά!

Μαντώ: (στεναχωρημένα)  Δεν μπορούσες βέβαια να έρθεις στην εκκλησία, αλλά για να συναντήσεις κάποια  παρέα… είναι O.k.!

Φώντας: Έλα μαμά, μη θυμώνεις, please! I promise you, ότι θα είμαι παρών στην Εκκλησία, όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα μαζί σας, και όχι με κάποια παρέα! Και ας έχω και του κόσμου τη μελέτη.  Έτσι;

Περικλής: Ε, καλά λέει το παιδί. Άκου λέει να είναι παρών και στους Χαιρετισμούς! Ιδίως στους ύμνους της Κασσιανής!  (χαμογελάει πονηρά)

Μαντώ:  Σε πληροφορώ ότι η Κασσιανή έγινε οσία γιατί ήταν αγνή σαν κρίνο, κι αφήστε εσείς οι άντρες το γεγονός ότι την απέρριψε ο Θεόφιλος! Αυτό έγινε  γιατί ήταν πανέξυπνη, μορφωμένη και από τις απαντήσεις της κατάλαβε ο αυτοκράτορας το επίπεδό της και φοβήθηκε τη σύγκριση.

Περικλής:  (χαμογελαστά) Εκείνη την εποχή…

Μαντώ: (εκνευρισμένη) Εντάξει, ήταν άλλες εποχές και όπως ξέρεις η γυναίκα ήταν μάλλον διακοσμητική και αντικείμενο εκμετάλλευσης. Συμπεριφορές… ίσον… απομεινάρια του Ιουδαϊσμού!

Περικλής:  (πειραχτικά) Εντάξει, εντάξει μη θυμώνεις!

Μαντώ: (κουρασμένα) Αλλά τι κάθομαι και μιλάω μαζί σου για θέματα που πληγώνουν τον αντρικό σου εγωισμό;

Περικλής:  (γελάει) Πω, Πω! Έλεος Μαντώ, ολόκληρη διάλεξη παρέδωσες!

Μαντώ: Ε, βέβαια κι αυτό ακόμα ενοχλεί.  Έτσι είστε εσείς οι άντρες…

Ο Περικλής σηκώνεται την πλησιάζει και τη φιλάει στο μάγουλο.

Περικλής: (χαϊδευτικά) Έλα τώρα Μαντώ μου… μετά από τους Χαιρετισμούς και να φιλονικούμε;

Μαντώ: (χαμογελάει) Ας είναι…

Φώντας: (διακόπτει αν και διακριτικά) Εντάξει φεύγω,  γεια σας!

Περικλής: Γεια σου και πού είσαι! Όχι τα μεσάνυχτα, έτσι;

Φώντας: Μια δυο ώρες μπαμπά!

Μαντώ:  Άκουσες τον πατέρα σου!  Και ξέρε το, ότι μια Πέμπτη -από τις ερχόμενες- θα με συνοδέψετε και οι δύο στους Χαιρετισμούς: πατήρ και υιός!

Φώντας: (γελώντας) Και η Αντιγόνη, έτσι;

Μαντώ:  Εννοείται!

Φώντας: Καλά, καλά! Γεια σας για τώρα!

Ο Φώντας έχει φύγει.

Περικλής: Δύσκολο για το Φώντα βέβαια, γιατί δεν τα καταλαβαίνει πολλά από αυτά τα…

Μαντώ: (διακόπτει) Ο ελληνισμός δεν είναι ολοκληρωμένος όταν δεν συμπεριλαμβάνει και τον χριστιανισμό!

Περικλής:Γνωστό, όμως ο Φώντας είναι Αυστραλός-Έλληνας όχι Έλληνας-Αυστραλός!

Μαντώ:  Κρίμα! Το χειρότερο είναι ότι δεν βλέπεις τις άλλες εθνικότητες, όπως   τους Ιρλανδούς,  για παράδειγμα.

Περικλής: Πώς δεν τους βλέπω!

Μαντώ: (συνεχίζει)  Είναι Αυστραλοί-Ιρλανδοί αλλά την ημέρα του St. Patrick’s κάνουν τις ωραίες εκδηλώσεις τους όπου κι αν είναι!  Άσε πια τους Κινέζους ή και άλλες εθνικότητες.  Γιατί δε λες ότι δεν είμαστε τόσο Έλληνες, ώστε να κάνουμε και τα παιδιά μας σαν κι εμάς!

Περικλής: (κουρασμένα) Δεν τα βγάζω πέρα μαζί σου! Ξέρεις καλά ότι προσπάθησα να κάνω το σωστό για το χατίρι των παιδιών μας. Ατυχώς οι περιβαλλοντικές  επιρροές είναι δυνατότερες από τις δικές μας.

Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο Φώντας.

Μαντώ: Σε καλό σου, γύρισες κιόλας; Τι συμβαίνει;

Φώντας: Τίποτα, άλλαξα γνώμη.  Θα κάτσω να μελετήσω, πάω στο δωμάτιό μου.

Ο Φώντας φεύγει.

Περικλής: Ξέρεις τι κάνει κακό στα παιδιά μας; Οι φιλονικίες και οι διαφορές μας. Ως Έλληνες, οφείλαμε να είμαστε το υπόδειγμα στο μωσαϊκό των εθνικοτήτων.  Αντίθετα, τρωγόμαστε με όλα και για όλα!

Μαντώ: Συμφωνώ. Γιατί λοιπόν τα παιδιά μας ν’ ακολουθήσουν τον ηχηρό τρόπο αυτής της αντίθεσης, τη στιγμή που οι άλλες εθνικότητες παρουσιάζονται ικανές να τιθασεύουν τα πάθη τους και να δείχνουν τον καλύτερο εαυτό τους;

Περικλής: Ναι, έτσι είναι. Εκκλησία… Κοινότητα… παντού υπάρχει το ίδιο πρόβλημα: η επικράτηση του ενός στον Ελληνισμό της Αυστραλίας!  Είναι και το ΣΑΕ! Ο ρόλος του, του φορέα, δεν είναι  διαφανής.  Κι εδώ τα χρήματα καταφθάνουν από την φτωχή Ελλάδα!  Δεν είναι ντροπή;

Μαντώ: Micro – κομματικά! Μακριά από μας! Η εκκλησία, εκκλησία και η Κοινότητα είδος πολιτιστικού φορέα μαζί με το ΣΑΕ –υπάρχει καλή συνεργασία των δύο-  να ενεργεί για όλους αδιακρίτως!  Δεν υπάρχει άλλη οδός!

Περικλής: Χμ! Έχεις δίκιο, μα τω Θεώ!

Μαντώ:  Για να είμαι ειλικρινής, αισθάνομαι ότι είμαστε μερίδα ηττημένων τελικά, και ομολογώ πως περισσότερο από όλους φοβάμαι τους συμπατριώτες μας.

Περικλής:  (με θαυμασμό)  Πέσ’ τα Μαντώ μου!

Μαντώ: (συνεχίζει ακάθεκτη) Τι εικόνα λοιπόν παρουσιάζουμε στα παιδιά μας με την μικροψυχία που επιδεικνύουμε;  Πού είναι η υποστήριξη όλων προς τον ένα και του ενός προς όλους;  Φατρίες κομματικές και κυκλώματα υποστήριξης.

Περικλής:  Hear… Hear!..

Μαντώ:  (συνεχίζει με λύπη) Επιθέσεις σε άτομα, αντιζηλίες, γελοιότητες  επιδειξιμανία, και ποικίλα πάθη, όλα τα καλούδια στις τάξεις των Ελλήνων στους Αντίποδες!

Περικλής: Πεσ’ τα καλή μου! Μαντώ μου, σε χαίρομαι, μα τω Θεώ. Υπάρχει ποιητικός οίστρος στην κατάθεσή σου!

Μαντώ: (δεν τον ακούει) Τι κρίμα!

Περικλής: Είμαι βέβαιος ότι πολλοί είναι εκείνοι που τρέφουν παρόμοιες απόψεις με τις δικές μας!

Μαντώ: Άκου: πολλοί ψωρο-φιλόδοξοι φοβούνται μήπως χάσουν το τραίνο της φήμης στους Αντίποδες, και στενοχωρούνται μήπως οι ελληνικές εφημερίδες δεν δείξουν τη φωτογραφία τους ή γράψουν λεζάντες με αναφορές στην αφεντιά τους!

Περικλής: Και οι περίφημες διαλέξεις μας; Κάποιες δεν περιέχουν προσωπική άποψη ή κριτική, παρά αντιγραφή αποσπασμάτων από κάποιο βιβλίο.

Μαντώ: Ναι, ναι!

Περικλής: Δε βαριέσαι Μαντώ μου…

Μαντώ: Ναι ξέρω. Τα είπαμε και θα τα ξαναπούμε κάθε φορά που θα μας πικραίνει κάτι νέο κι ας είναι από τα ίδια.

Περικλής: Ανησυχείς για κάτι και το αισθάνομαι.

Μαντώ: Ναι, για την Αντιγόνη μας. Καλό κορίτσι, καλή καρδιά, μεταπτυχιούχος κι ακόμα να βρει κάτι!

Περικλής:  Έλα τώρα Μαντώ! Να ήμασταν στην Ελλάδα, θα ανησυχούσα,  εδώ όμως, όχι.  Θα έρθει η στιγμή που θα βρει μία καλή θέση, θα δεις!  Μη βιάζεσαι. Εμείς άλλωστε είμαστε εδώ για  να στηρίξουμε τα παιδιά μας.

Μαντώ: Είναι λιγάκι ντροπαλή! Σιχαίνεται τις υποκρισίες και τα παρακάλια. Ελπίζω να μη χάσει το κουράγιο της.

Περικλής: Η Αντιγόνη μας είναι δυνατή, δεν τη φοβάμαι.

Μπαίνει η Αντιγόνη χαμογελώντας. Η Μαντώ σηκώνεται χαρούμενη και ο Περικλής τις παρακολουθεί και τις δύο ικανοποιημένος.

Αντιγόνη: Γεια σας γονείς!

Περικλής: Καλώς τηνα την πέρδικα!

Μαντώ: Έλα Αντιγόνη μου…

Αντιγόνη: Τι κάνετε;

Περικλής:  Μια χαρά. Τα νέα σου! Τι έγινε με την Εταιρεία… Vox;

Μαντώ: Ναι, ναι… πεσ’ μας!

Αντιγόνη: Τα νέα μου, εντάξει, καλά είναι. (σοβαρεύεται) Γνώρισα μία γυναίκα σήμερα, τη Μς. Leslie Miller, one of the bosses of the Company στο interview.  Ήταν στο panel, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όλοι έδειξαν. Δε λέω όμως τίποτα ακόμα, θα δούμε.

Περικλής:  Σου εύχομαι καλή επιτυχία κοριτσάκι μου. Πολλές είναι οι εταιρείες που διαφημίζουν ηλεκτρονικά προϊόντα.  Αν δε σε πάρουν ετούτοι θα σε πάρουν κάποιοι άλλοι. Πώς ήταν οι άνθρωποι, αυτό θέλω να ξέρω.

Αντιγόνη: Όλοι ίδιοι φαίνονται σε ένα interview, μπαμπά. Σοβαροί αξιοπρεπείς, ελάχιστα χαμογελαστοί με ένα στυλό στο χέρι και ένα Α4 σημειωματάριο μπροστά τους.  Καταλαβαίνεις! Σημασία έχει τι κάνω εγώ, αν εργαστώ δίπλα τους και τη στάση θα τηρήσω, έτσι;  Ξέρω τη θέση μου μπαμπά.

Περικλής:  Δε σε φοβάμαι παιδί μου και γνώσεις έχεις και ήθος!

Αντιγόνη: (γελώντας) Και… ξέρεις και Hup – Ki – Do, έτσι;

Γελάνε όλοι μαζί.

Μαντώ: Έτσι που κατάντησε η ζωή όσα περισσότερο  ξέρει κανείς, τόσο το καλύτερο. Να σε ρωτήσω Αντιγόνη μου, μήπως είδες εκείνη, την Ασημίνα;

Αντιγόνη: Όχι σήμερα. Όπως ξέρεις ψάχνει ακόμα  για δουλειά.

Μαντώ: Καλό κορίτσι και η Ασημίνα.

Περικλής: Σιγά Μαντώ μου, όποια κοπέλα κι αν συναντήσεις, λες το ίδιο!

Μαντώ: Ε, ναι Περικλή μου, γιατί να μην πω τον καλό το λόγο; Κι εμείς έχουμε θυγατέρα, έτσι;

Περικλής: Ναι Μαντώ μου, αλλά πώς το ξέρεις εσύ ότι είναι έτσι;

Η Αντιγόνη διακόπτει ήσυχα τη συζήτηση.

Αντιγόνη: Τι μαγείρεψες μαμά;

Μαντώ: Φρέσκα φασολάκια, γιαχνί. Τυριά δεν έχω. Τετάρτη και Παρασκευή θα κρατήσουμε νηστεία όλη την Πεντηκοστή.  Έτσι;  Καλό θα μας κάνει!

Αντιγόνη: Πάντα μου άρεσαν τα φρέσκα  φασολάκια μαμά.

Περικλής: Αντιγόνη, να σε ρωτήσω παιδί μου κάτι;

Αντιγόνη: Βέβαια πατέρα!

Περικλής: Την γνωρίζεις καλά -αυτή την… πώς την είπαμε;- Ασημίνα;

Αντιγόνη:  Όχι μπαμπά, και καλύτερα να μη μιλάμε για πρόσωπα που δεν μας αφορούν.  Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωριζόμαστε καλά, και απορώ γιατί ήρθε στο σπίτι μας τρεις φορές!

Εμφανίζεται ο Φώντας.

Φώντας:  Γεια σας!  Τι γίνεται εδώ; Μήπως συνεδριάζετε;

Αντιγόνη: Πώς το σκέφτηκες αυτό;

Φώντας: (γελάει) Έχετε ύφος! Αντιγόνη τι έγινε με το…

Αντιγόνη: O.k. I guess!

Φώντας: Δεν ανησυχώ για σένα… αλλά κι εμείς εδώ τι είμαστε; Έτσι;

Περικλής: Σωστό!

Αντιγόνη:  Μη στεναχωριέστε για μένα. Εσύ πώς πας; Έχουμε να μιλήσαμε για τα δικά σου couple of days.

Φώντας:  Ναι, είναι αλήθεια… Περιμένω τις διακοπές του Πάσχα για να κάνω λίγο περισσότερη δουλειά.  Έχω να παραδώσω δύο essays.

Αντιγόνη: Είσαι καλός και σου αρέσει αυτό που κάνεις, οπόταν όλα καλά!

Φώντας: (κλείνει το μάτι του στην Αντιγόνη και μιλάει σιγανά) Να σου πω, είδα εκείνη την Ασημίνα, μέσα σε μία μαύρη merc….. Οδηγούσε μια φανταχτερή ώριμη γυναίκα.

Η Αντιγόνη δεν του απαντά, παρά σηκώνεται και προχωρώντας προς την μητέρα της λέει:

Αντιγόνη: Μαμά, θα σε βοηθήσω να στρώσεις για το δείπνο.

Μαντώ: (ευχαριστημένη) Ναι αμέ!

Φώντας: (κοιτάζει τον πατέρα του σοβαρά) Τι είπα;

Περικλής: Μιλούσες για την… πώς τη λένε; κάτσε να δεις… την Ασημίνα;

Φώντας:  Ε, ναι!

Περικλής: Δε νομίζω ότι είναι φίλες!

Φώντας: Μπα;  Κι εγώ… πώς νόμιζα το αντίθετο;

Περικλής:  Same here!  Εκείνη, η Ασημίνα, έδειξε κάποιο ενδιαφέρον για την Αντιγόνη μας, αλλά η δική μας… δεν ενδιαφέρεται!

Φώντας: Sorry!

Περικλής: Δε μου λες (σιγανά) εσύ την ξέρεις αυτή την τσούπρα;

Φώντας: Όχι, πρώτη φορά την είδα όταν ήρθε εδώ για την Αντιγόνη.

Περικλής: Χμ!  Μου φαίνεται ότι δεν της αρέσει της Αντιγόνης μας ετούτη η… Ασημίνα!  Είδες πώς αντέδρασε όταν της μίλησε για δαύτη;

Φώντας: Ναι, ναι!

**************

Σκηνή πέμπτη

Η σκηνή εξελίσσεται σε γραφείο. Μία γυναίκα η κ. L. Miller ώριμης ηλικίας κάθεται νωχελικά στην πολυθρόνα της, πίσω από βαρύ καρυδένιο γραφείο και καπνίζει.  Απέναντί της κάθεται μία νέα γυναίκα.

Miller: Μου αρέσεις.  Υπάρχει ακόμη ένα άτομο, ένα άλλο κορίτσι, και δεν αποκλείεται να σας προσλάβουμε και τις δύο.  Εσύ μπορείς να αρχίσεις αμέσως, αν είσαι ελεύθερη.  Θα εργάζεσαι για μένα, στο desk, έξω από το γραφείο μου.

Ασημίνα:  Ευχαριστώ πολύ.  Σας είμαι ευγνώμων.

Η κ. L. Miller σηκώνεται και πλησιάζει τη νέα που περιμένει στο κάθισμά της ήσυχη.  Η φωνή της ακούγεται αλλοιωμένη τώρα και το ύφος της είναι καθόλα παράξενο. 

κ.Miller: Θα σου δώσω και κλειδί από το γραφείο μου. Μία ώρα πριν από τη λήξη του ωραρίου σου, θα έρχεσαι και θα με βοηθάς με την προσωπική μου αλληλογραφία. Κατάλαβες;

Ασημίνα: Ναι κυρία Miller.

κ. Miller: Θα κάνουμε τα διαλειμματάκια μας, θα πίνουμε κάτι, και…

Χωρίς καμμία προειδοποίηση της πιάνει με την αριστερή παλάμη της το σβέρκο.  Η νέα δεν αντιδρά.

κ.Miller: Θα συνεργαστούμε πολύ καλά, είμαι βέβαια.

Ασημίνα: Ναι κ. Miller.

Ακούγεται χτύπημα στην πόρτα του γραφείου, η κ.Miller επιστρέφει στο κάθισμά της και απαντά:  

κ.Miller: Εμπρός!

Αντιγόνη: Καλημέρα σας!

κ.Miller: Καλώς την Αντιγόνη!  Καλή αρχή, άρχισες σήμερα, αν δεν κάνω λάθος.

Αντιγόνη: Από εχτές… κ. Miller, σας ευχαριστώ…

Πλησιάζει στο γραφείο της και της προτείνει φάκελλο.

Αντιγόνη: Εδώ εμπεριέχονται  οι προτάσεις της Εταιρείας Βeta Plus,  για να τις εξετάσετε.

κ.Miller: Πολύ ωραία! Εσύ, τα εξέτασες όλα αυτά;

Αντιγόνη: Μάλιστα κ. Miller.  Στα αντίγραφα που θα βρείτε μέσα θα δείτε ότι έχω  υπογραμμίσει τις παραγράφους κλειδιά και έχω επισημάνει τα σχεδιαγράμματα στα οποία οφείλουμε να επικεντρωθούμε.

κ.Miller: (με θαυμασμό) Με εκπλήσσεις Αντιγόνη.  Οπωσδήποτε θα τα προσέξω όλα αυτά που είπες και πιστεύω ότι έτσι θα κατοχυρωθεί και η πρόσληψή σου, ως επιτυχής.

Αντιγόνη: Το ελπίζω κ.  Miller.  Με χρειάζεστε για τίποτε άλλο;

κ.Miller: Όχι, ή  μάλλον  για ένα λεπτό μονάχα: Να σου συστήσω μία συνάδελφό σου, την Ασημίνα.

Αντιγόνη:  Γνωριζόμαστε με την Ασημίνα, κ. Miller. (γυρίζει προς την πάντα καθισμένη Ασημίνα και τη χαιρετά) Τι κάνεις Ασημίνα;

Ασημίνα: Πολύ καλά Αντιγόνη. Συγχαρητήρια για την πρόσληψή σου στην Εταιρεία!

Αντιγόνη: Ευχαριστώ!

κ.Miller: Είστε συνάδελφοι με την Ασημίνα, αγαπητή μου.  Προσλήφθηκε, και από σήμερα θα εξυπηρετεί μεταξύ των άλλων καθηκόντων της, κι εμένα προσωπικά.

Αντιγόνη: (πολύ σοβαρή) Τα συγχαρητήρια μου, Ασημίνα.

Ασημίνα: Ευχαριστώ πολύ, Αντιγόνη.

κ.Miller: Κάποια στιγμή ίσως και να συνεργαστείτε. Πάντως είσαι ευπρόσδεκτη να κοπιάζεις που και που στο γραφείο μου για κανένα ποτό. Βέβαια θα σε ειδοποιώ, για το πότε (γελάει πονηρά).

Αντιγόνη: (σοβαρή πάντα) Ευχαριστώ. Με χρειάζεστε για κάτι άλλο; Αν όχι, θα πηγαίνω, καθώς με περιμένει η  αλληλογραφία κάποιων εταίρων σας.

κ.Miller: (ειρωνικά) Βλέπω πως βιάζεσαι πολύ Αντιγόνη!

Αντιγόνη: (κοκκινίζοντας) Συγχωρείστε με δε ήθελα να φανώ αγενής, κάθε άλλο, κ. Miller!

κ.Miller: (με ύφος προστατευτικό τώρα) Εντάξει, εντάξει, θα μιλήσουμε ιδιαίτερα μια άλλη φορά.  Μπορείς να πηγαίνεις τώρα.

Η Αντιγόνη αποχωρεί και η κ. Miller λέει κοιτάζοντας διαπεραστικά την Ασημίνα:

κ.Miller: Είμαι βέβαια ότι εμείς οι τρεις θα συνεργαστούμε περίφημα.  Τι λες εσύ, Ασημίνα;

Ασημίνα: (χαμογελά ταπεινά) Ότι πείτε εσείς κ.  Miller.

κ.Miller: (με ελαφρά ειρωνεία) Το ήξερα πως θα συμφωνήσεις σε όλα μαζί μου! Είσαι διπλωμάτισσα!

************** 

Δεύτερη Πράξη

Σκηνή έκτη

Αντιγόνη: Την γνωρίζεις καλά;

Σόνια: Όχι και τόσο καλά! Εγώ εργάζομαι σε διαφορετικό τμήμα της Εταιρείας και αφεντικό μου είναι ο κύριος Forbes. Μη βγει κουβέντα, αλλά λένε ότι είναι homo…

Η Αντιγόνη σκέφτεται.

Σόνια:  Αντιγόνη, είσαι Ο.k;

Αντιγόνη:  Ναι, ναι… λιγάκι σοκαρισμένη από κάποια πράγματα που άκουσα και είδα!

Σόνια: Είπα να μη σε τρομάξω αλλά λένε και για την δική σου… τη Miller, ότι δηλαδή είναι λέσβια.

Αντιγόνη: Όχι ακριβώς δική μου… Μάλιστα! Πάντως ότι και να είναι, εγώ βρίσκω ότι φέρνεται πολύ παράξενα, δηλαδή…

Σταματά.  Βλέπει την Ασημίνα να έρχεται και ετοιμάζεται να φύγει, αλλά τελικά δεν προλαβαίνει.

Σόνια: Εντάξει μωρέ… η αλήθεια είναι ότι σήμερα δεν γίνονται τέτοιου είδους διακρίσεις, για να μην πω, ότι άτομα με τέτοιες συνήθειες είναι και καλοδεχούμενα τελικά…  Εμείς… απλά να έχουμε τα μάτια μας όχι δεκατέσσερα, αλλά εικοσιτέσσερα!

Ασημίνα: (επαναλαμβάνει χαμογελώντας) «Τα μάτια μας… εικοσιτέσσερα!»  Γεια σας…

Σόνια και Αντιγόνη: Γεια σου, Ασημίνα…

Ασημίνα: Τι κάνετε; Διέκοψα κάτι σοβαρό;

Σόνια: Όχι, όχι μιλούσαμε έτσι αόριστα και γενικά…  Κι εσύ; Πώς τη βρίσκεις τη νέα εργασία σου;

Ασημίνα: Είμαι χαρούμενη που εργάζομαι για μια Εταιρεία σαν ετούτη.  Η κ. Miller λέει, πως όλο ανεβαίνουν οι μετοχές της, γεγονός που σημαίνει περαιτέρω άνοδο και πρόοδο.  Έτσι δεν είναι;

Σόνια:  Ναι, βέβαια. Αυτό σημαίνει και πολλά καλά και για εμάς που ανήκουμε στο προσωπικό της Εταιρείας, τελικά. (σηκώνεται)  Με συγχωρείτε που σας διακόπτω, πρέπει όμως να γυρίσω στο γραφείο μου. Θα τα πούμε σύντομα και πάλι. Χάρηκα!

Χαιρετιούνται και μένουν μόνες η Ασημίνα και η Αντιγόνη. 

Ασημίνα:  Ο.k.  Τα νέα σου… Αντιγόνη!

Αντιγόνη: Τα νέα μου είναι και δικά σου στο περίπου βέβαια…

Ασημίνα:  Εγώ πιστεύω ότι σύντομα θα πάρουμε μία μικρή αύξηση!

Αντιγόνη: Οι αυξήσεις γίνονται όταν περάσει τουλάχιστον ένας χρόνος!

Ασημίνα:  (κοκκινίζει) Ναι έχεις δίκιο! Όμως νομίζω ότι εμείς θα πάρουμε μία μικρή αύξηση νωρίτερα.

Αντιγόνη:  Τιμής ένεκεν μήπως; Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς!  Είμαστε ταλαντούχες ή κατέχουμε περισσότερα από ένα πτυχία;  Ποιος σου τα είπε όλα αυτά εσένα;  Δεν μας χρειάζονται τα παραμύθια Ασημίνα! Οι Εταιρείες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα.

Ασημίνα: (έκπληκτη) Άκουσέ την πώς μιλάει! Για να σου τα λέω αυτά, κάτι ξέρω! Trust me!

Αντιγόνη: Trust you; Αν είναι αλήθεια όλα αυτά, τότε εγώ προσωπικά θέλω να ξέρω πού οφείλεται αυτή η εύνοια!

Ασημίνα: Γιατί δεν την ρωτάς μόνη σου;

Αντιγόνη: Ποια να ρωτήσω;

Ασημίνα: Τη κ.Miller παιδί μου, ποιον άλλον;

Αντιγόνη: Μάλιστα! Γιατί δεν το λες τόση ώρα; (αναστενάζει) Αυτά τα είπε σε σένα, υποθέτω για σένα.   Εγώ πού χωράω;

Ασημίνα: Εντάξει! Έτσι μου είπε και έτσι λέω.  Δεν καταλαβαίνω λοιπόν τι σε πειράζει!  Για μένα το σπουδαιότερο είναι ότι πετάμε γρήγορα προς τα ψηλά και μου αρέσει.

Αντιγόνη: Εννοείς, πετάς, γιατί εγώ δεν έχω ιδέα τι σημαίνουν όλα αυτά. By the way… what’s  the catch;

Ασημίνα: Τι εννοείς;

Αντιγόνη: (εκνευρισμένη) Παίζεις με τα νεύρα μου, κορίτσι μου, το ξέρεις; Ξέρεις τι λες ή ήπιες κάτι και σου ξεφεύγουν όλα αυτά τα ακατανόητα. Ακόμα δεν αρχίσαμε στην Εταιρεία και μιλάς για αύξηση!  That’s a joke, indeed!

Ασημίνα: Έτσι μου είπε, έτσι λέω!

Αντιγόνη: (με σκληρό ύφος) Μην επαναλαμβάνεις τα ίδια σε παρακαλώ!  Έλα τώρα, σκέψου και λίγο! Τι θέλει σε αντάλλαγμα για την προσφορά της; (θυμώνει) Το κόλπο κορίτσι μου… ποιο είναι το κόλπο;

Ασημίνα: (εκνευρισμένη) Τι εννοείς; πού πάει το μυαλό σου;

Η Αντιγόνη χαμογελά υπομονετικά.

Αντιγόνη: Αλήθεια κορίτσι μου, δεν έχεις ακούσει τίποτα για την κυρία κ.Miller;

Ασημίνα: Όχι, δεν είμαι βέβαια για τίποτα.

Αντιγόνη: (σκληρά) Μη μασάς τα λόγια σου παιδί μου! Μη γελοιοποιείσαι, κάνοντας την οσία! Εμένα πάντως να με βγάλετε από τον συνεταιρισμό σας Miller και Σία!  Τριανδρίες δε μου χρειάζονται. Είμαι αυτή που είμαι κι αν δεν κάνω για τη θέση που κατέχω, έχει κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν…

Ασημίνα: (συγχισμένη) Άκουσέ την πώς μου μιλάει!  Μόνο η κ.Miller να μην τα μάθει!

Απομακρύνεται αφήνοντας την Αντιγόνη να τρέμει από το θυμό της.

Αντιγόνη: Σκασίλα μου! Δικό σου κι αυτό το πρόβλημα καλή μου! (φωνάζει σχεδόν η Αντιγόνη καθώς εκείνη απομακρύνεται)

Αντιγόνη: (μιλάει στον εαυτό της) «Θ’ αρχίσω να ψάχνω κιόλας για άλλη δουλειά. Μέχρι τότε θα κοιτάζω τη δουλειά μου και θα κάνω την κουφή.  Βρωμάει ο τόπος! «

 **************

Σκηνή έβδομη

Στο καθιστικό του Πωλ και της Ασημίνας

Ασημίνα: Πωλ τι νομίζεις;

Πωλ: Τι να σου πω, εσύ ξέρεις τι κάνεις.

Ασημίνα: Είναι από εκείνες… ξέρεις…

Πωλ: Ε, και λοιπόν;

Ασημίνα: Δε σε νοιάζει που εργάζομαι κοντά της;

Πωλ: Θα πρέπει; Τι είσαι… μωρό;. Δεν ξέρεις πώς να αντιμετωπίσεις μία Λέσβια;

Ασημίνα: Εγώ σε λατρεύω και τα σκέφτομαι όλα, αλλά εσύ!

Πωλ: Τι λες καλέ; Να στεναχωριέμαι που εργάζεσαι δίπλα σε μια homo; Με δουλεύεις; Υπάρχει φόβος κατά τη γνώμη σου, μήπως σου ριχτεί; (την κοιτάζει σοβαρά) Βρε συ! έγινε κάτι και δεν το ξέρω; Σου επιτέθηκε αυτή η… πώς την είπες;

Ασημίνα: Miller.

Πωλ: Ναι αυτή…

Ασημίνα: Όχι δα! Σου το λέω για να δω τις αντιδράσεις σου.  Της μίλησα ξέρεις για σένα. Της είπα ότι είσαι ένας ταλαντούχος οικονομολόγος, και έδειξε ενδιαφέρον, ξέρεις.

Πωλ: Γιατί; Μήπως ενδιαφέρεται να δουλέψουμε οικογενειακώς για την αφεντιά της; Τι της είπες τελικά, τι σοφίστηκες;

Ασημίνα: (με παράπονο) Μα ξέρει ότι είσαι μόνο ο φίλος μου!

Πωλ: Κι ύστερα;

Ασημίνα: Ε, να, είπε ότι αν θέλεις, μπορεί και να βοηθήσει…

Πωλ: Στάσου βρε κορίτσι μου! Σα να μη μας τα λες καλά! Τι συμβαίνει;  Αυτή η… πώς τη λένε; η Miller treats you like her pet!  What is going on, ha?

Η Ασημίνα σοβαρεύεται. Τον αντιμετωπίζει χωρίς να χαμηλώνει το βλέμμα της.

Ασημίνα: Άκου να σου πω. Αυτά είναι μυστικά του επαγγέλματος.  Take it or leave it!  O.k.?

Πωλ: (έκπληκτος) Yea!  I’ve got it!  Πώς δεν το κατάλαβα τόση ώρα;  Εσύ έχεις μπει ήδη στο χορό και με παίζεις!

Ασημίνα: Μα Πωλ! Νόμισα ότι…

Πωλ: (σοκαρισμένος τώρα πια) Ότι… είμαι μα..κας! Μπράβο!  Δε μου λες, σου μοιάζω για τέτοιος;

Ασημίνα: (δεν του απαντάει) Κι εγώ που νόμιζα πως χάρηκες που έπιασα δουλειά!

Πωλ: (με πίκρα) Πραγματικά με παίρνεις για ηλίθιο! Ποτέ μου δεν το φαντάστηκα. Πώς δεν είδα αυτή την πλευρά σου; Κάλιο αργά-παρά ποτέ, υποθέτω! Μορφωμένη κοπέλα εσύ και να πέφτεις έτσι χαμηλά. Πρέπει να το έχεις στο αίμα σου!

Ασημίνα: Πες ότι θες. Βλέπω ότι είμαι ήδη καταδικασμένη από σένα, οπόταν…

Πωλ: (ειρωνικά) Ναι, τώρα ρίχνε τα κουσούρια σου σε μένα! Όχι κορίτσι μου, μακριά από μένα!

Σηκώνεται νευριασμένος, παίρνει το σακκάκι του και κατευθύνεται στην πόρτα.  Η Ασημίνα δεν επιχειρεί να τον σταματήσει. Όταν έχει κλείσει πίσω του η πόρτα, σηκώνεται αργά, παίρνει το τηλέφωνο και μιλάει:

Ασημίνα: Λέσλι, hi! Έρχομαι, θα σε δω σε λίγο λοιπόν! Ο.k?

 *************

Σκηνή όγδοη

Στο καθιστικό του Περικλή και της Μαντώς. Ανοίγει η εξώπορτα και εμφανίζεται η Αντιγόνη.

Αντιγόνη: Γεια σας!

Περικλής και Μαντώ:  Καλώς την να!

Μαντώ: Έλα κοριτσάκι μου, πώς ήταν η μέρα σου;

Αντιγόνη: Τι να πω μαμά;  Γραφείο είναι, κόσμος μπαίνει-βγαίνει κι εμείς κάνουμε μια μικρή δουλειά. Υπάλληλος είμαι, τίποτα το σπουδαίο.

Μαντώ: Μου φαίνεσαι κουρασμένη.

Αντιγόνη: Είμαι.

Περικλής: Και η κ. Miller?

Αντιγόνη: (σαρκαστικά) Κυρία να την κάνει ο Θεός. Εντάξει, τι να πω;  Εγώ κάνω τη δουλειά μου και πληρώνομαι.  Παραπέρα…

Περικλής: Χμ!  Όχι και τόσο κυρία, ε;  Θέλεις να το συζητήσουμε αυτό κάποια στιγμή ή όχι;

Αντιγόνη: Δεν αξίζει πατέρα.  Μαμά πεινάω σαν τον λύκο!  Τι έχουμε να φάμε;

Μαντώ: Το αγαπημένο σου: σουτζουκάκια, ρύζι, και χωριάτικη σαλάτα!

Αντιγόνη: Αυτό είναι το καλύτερο νέο της ημέρας τελικά!  Να σε βοηθήσω λοιπόν;

Μαντώ: Όχι παιδί μου! Πήγαινε να φρεσκαριστείς και εγώ θα ετοιμάσω.

Η Αντιγόνη φεύγει και ο Περικλής μιλάει στην Μαντώ.

Περικλής:  Ξέρεις κάτι γυναίκα;  Τη βλέπω πολύ άκεφη τη μικρή.

Μαντώ: Δεν είναι φυσικό ύστερα από τόσες ώρες;

Περικλής: Και ναι και όχι!  Άλλο η ακεφιά και άλλο η κούραση.

Μαντώ: Όχι καλέ, αυτά τα δύο πάνε μαζί.  Εγώ βλέπω ότι δεν κάνει παρέα με φίλες της όπως πριν, να βγει λιγάκι να πάει στο σινεμά… τέτοια. Να συναντήσει και κανένα παλικάρι… έτσι;

Περικλής: Εντάξει μη πολυβιάζεσαι, δεν έχει και καιρό που άρχισε να εργάζεται. Πρέπει και να συνηθίσει στη νέα ρουτίνα της ζωής της  και ύστερα θα έρθουν και όλα τα άλλα!

Μαντώ: Υποθέτω!  Εντάξει είναι μικρή -δε λέω-  και μάλλον πολύ μικρή για τα δεδομένα της εποχής της.

Περικλής: Η Αντιγόνη μας είναι καλό κορίτσι και έξυπνο. Δε με στεναχωρεί. Κάθε πράγμα στον καιρό του και είμαι βέβαιος ότι θα βρει το καλό το παλικάρι που θα την κάνει ευτυχισμένη.  Δεν υπάρχει βιασύνη!

Μαντώ:  Ναι… ναι… έτσι όπως τα λες είναι.

Παρουσιάζεται η Αντιγόνη.

Αντιγόνη: (χαμογελά) Μη στεναχωριέστε για τίποτα γονείς, όλα θα γίνουν όπως θα τα φέρει ο Θεός και με λίγη βοήθεια από όλους μας, έτσι;

Γελάνε όλοι μαζί. 

Περικλής: Ξεχάσαμε ότι έχεις εκατό τα εκατό ακοή, ενώ εμείς…

Αντιγόνη: Έλα τώρα μπαμπά, μια χαρά είστε  και τόσο νέοι!  Τι να πούνε οι εξηντάρηδες γονείς, ε;

Μαντώ: Ξέρεις φαίνεται κάποιους, έ;

Αντιγόνη: Και βέβαια μαμά! (σκέφτεται λίγο) Α, δεν σας είπα. Ο Πωλ, ο αρραβωνιαστικός της Ασημίνας έπιασε δουλειά στην Εταιρεία μας.

Μαντώ:  Μπα! Είδες τι γίνεται; Είδες τι μπορεί να κάνει μια γυναίκα;  Και δική της δουλειά και για τον αρραβωνιαστικό της.

Αντιγόνη: Είπα κάτι τέτοιο;

Περικλής:  Εσύ δεν το είπες, όμως κάτι τέτοιο μπορεί να έχει  συμβεί. Πρώτα έπιασε δουλειά η Ασημίνα και ύστερα ο Ασημίνος… Α! συγγνώμη  εννοούσα ο Πωλ!

Γελάνε…

Μαντώ: Περικλή, νομίζω, πως ίσως και να έχεις δίκιο. Κι εγώ κάτι μυρίζομαι εδώ. Αυτή η κ. Miller, φαίνεται να έχει αδυναμία στην Ασημίνα μας!

Αντιγόνη:  Ελάτε τώρα! Ο Πωλ είναι καλός λογιστής, από ότι γνωρίζω. Επομένως δεν είναι καθόλου παράξενο ότι έπιασε δουλειά στα γραφεία της Εταιρείας, ως λογιστής.

Μαντώ: Εντάξει, εντάξει! Προς θεού, δε θέλουμε να αδικήσουμε κανέναν! Και ποιοι είμαστε εμείς τελικά για να κρίνουμε; Έτσι; Αλλά ποιος σου το είπε αυτό;

Αντιγόνη:  Ο ίδιος, ο Πωλ.  Έπεσα πάνω του στην καφετερία. Δεν τον ρώτησα τίποτα. Μου το είπε μόνος του έτσι στα γρήγορα. Έμαθα περισσότερα  από συναδέλφους. Σχολιάστηκε! Γνωρίζουν και άλλοι ότι η Ασημίνα είναι «κολλητή» της Miller!  Έτσι τουλάχιστον λένε.

Μαντώ: Έ, τι  να κάνουμε;

Περικλής: Μη το λες έτσι αυτό, δεν ακούγεται καλά, μοιάζει με παράπονο!

Αντιγόνη:  Έχει δίκιο ο μπαμπάς.  Δική τους δουλειά είναι τελικά, όλα αυτά.

Μαντώ: Από όσα όμως μας λες, Αντιγόνη μου, κουτσομπολεύουν τη σχέση τους με την συγκεκριμένη κυρία… Miller!

Αντιγόνη:  Είπα ότι σχολιάζεται η σχέση της Ασημίνας με την διευθύντριά μας τη Miller, καθώς είναι γνωστές οι προτιμήσεις της.

Περικλής:  Καταλάβαμε! Εντάξει!

Μαντώ: Αχ, βρε κοριτσάκι μου, πού έπεσες;

Περικλής: Σιγά βρε Μαντώ!  Πώς κάνεις έτσι; Είπαμε ότι έχει τις προτιμήσεις της, όχι ότι ρίχτηκε στην Αντιγόνη μας!

Αντιγόνη: Έλα τώρα μαμά! Έχει δίκιο ο πατέρας.  Άλλωστε αυτά είναι καθημερινότητα πλέον.  Δεν τα ξέρεις; Όπου να πας: γραφεία, εκκλησίες, σχολεία και παντού τέλος πάντων, διαπιστώνονται και οι αυτού του είδους οι σχέσεις.  Δεν είναι ούτε ντροπή ούτε παρανομία πλέον. Να είναι καλά τα ανθρώπινα δικαιώματα, έτσι;  Και τι να γίνει;  Δική του δουλειά του καθενός, τι του αρέσει να είναι και με ποιον να συνδεθεί. Τέλος πάντων δεν μου αρέσει και τόσο αυτό το θέμα. Είστε και οι γονείς μου τέλος πάντων.

Περικλής: (σκέφτεται) Ναι είναι κάπως… Όμως θα πρέπει να παραδεχτείς ότι οι αδυναμίες τέτοιου είδους δημιουργούν και παραφωνίες: τη στάση τους στον συνάνθρωπό τους, τα χατίρια, τα αδικήματα, τις πιέσεις και τους βιασμούς… Όλα αυτά είναι πράγματα που πληγώνουν βαθιά, εξοντωτικά πολλές φορές.  Έτσι;

Αντιγόνη: Έχεις δίκιο, μπαμπά. Στον εργασιακό χώρο μπορεί να αποδειχτούν επιβλαβείς κάποιες σχέσεις και από τα δύο φύλα και από τις όποιες προτιμήσεις, τέλος πάντων!

Μαντώ: Τελικά, ποιες μπορεί να είναι οι σχέσεις της Ασημίνας με τη Miller κατά τη γνώμη σου;

Αντιγόνη: Δεν το γνωρίζω. Δεν γνωρίζω αν οι σχέσεις της Ασημίνας με τη Miller είχαν σχέση και με την προαγωγή της τελικά ή και με τη θέση που ανέλαβε ο Πωλ.

Περικλής:  Προαγωγή έ; Αν υπάρχουν ειδικές σχέσεις και τα προνόμια οφείλονται σε αυτές και όχι στην αξία της προσφοράς του ατόμου, τότε ναι, βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενα εξαθλίωσης!

Πέφτει η σιωπή ανάμεσά τους.

Μαντώ: (χαμογελάει ενθαρρυντικά) Κι εμάς τι μας νοιάζει, μου λέτε;  Δε θα αφήσουμε το ωραίο μας φαγητό να κάτσει στραβά στο στομάχι μας! Έτσι;

Περικλής: Έτσι γλυκιά μου, έτσι!

Αντιγόνη: Αχ, τι τυχερή που είμαι!  Και τέλειους γονείς έχω και τέλειο δείπνο πώς με περιμένεις!

Γελούν…

 ************

Σκηνή ένατη

 Η Σόνια με την Αντιγόνη κάθονται στην καφετέρια της Εταιρείας. Κουβεντιάζουν σιγανά.

Σόνια: Τα έμαθες;

Αντιγόνη: Ποια καλέ;

Σόνια: Τις έπιασε το μεγάλο αφεντικό!

Αντιγόνη: (εναγώνια) Μίλα καθαρά. Ποιες έπιασε το μεγάλο αφεντικό;

Σόνια: Έλα παιδί μου! Τη… Miller  και την Ασημίνα. Σε στάση… περιωπής! Έτσι;

Αντιγόνη: (αναστατωμένη) Όχι!

Σόνια: Δεν έχει σημασία η σχέση τους όσο ο χώρος στον οποίο διενεργείται, έτσι; Στο γραφείο της μέσα, η αθεόφοβη!

Αντιγόνη: Θεέ μου, τι ντροπή!

Σόνια:  Έτσι λες εσύ!

Αντιγόνη: Είναι λίγο παράξενη η Ασημίνα, αλλά και ο Πωλ! Πώς μπορεί να είναι ακόμα μαζί; Άρα… νόμιζε ότι η Ασημίνα είχε άλλους είδους σχέση με τη Λέσλι και όχι αυτή που τελικά αποδείχτηκε.

Σόνια: Χμ! Μπορεί να μην είναι έτσι. Φαίνεται καλό παλικάρι και ίσως να μην αναρωτήθηκε για τον κατευθείαν διορισμό της Ασημίνας από τη Miller. Όπως λες ίσως και να μην  είχε υποψιαστεί τις ιδιαίτερες σχέσεις τους, μέχρι σήμερα. Θα φανεί!

Αντιγόνη: Ποιος ξέρει τι τρέχει στο μυαλό του καθενός μας;

Σόνια: Είναι αλήθεια. Αλλά τελικά ούτε και με νοιάζει.

Αντιγόνη: Και τώρα;

Σόνια: Τι τώρα; Δεν ξέρω και πολλά, πέρα από το γεγονός ότι η Miller είναι στο γραφείο της και ότι  η Ασημίνα δεν φάνηκε καθόλου!  Και κάτι ακόμα: άκουσα ότι η Miller ούτε που νοιάζεται γι’ αυτό που συνέβη. Ίσως γιατί κατέχει σεβαστό ποσοστό μετοχών της Εταιρείας.  Εξάλλου φέρει σπουδαίο τίτλο, πέρα από το γεγονός ότι είναι και μέλος του Board της Εταιρείας.

Τις δύο νέες τις πλησιάζει μία από τις παλαιότερες υπαλλήλους της Εταιρείας, η Ντόνα.

Ντόνα: Hi, girls!

Σόνια και Αντιγόνη: Γεια σου  Ντόνα.

Σόνια: Τα έμαθες;

Ντόνα: Α… αν εννοείς το… νέο… το νέο…  της ημέρας;

Σόνια: (γελάει) Ναι, ναι μωρέ, αυτό! Δε βγαίνει εύκολα, έτσι;

Ντόνα: Sort off… άκουσα ότι η Miller, θα αποχωρήσει τελικά, ώστε να μη ζημιωθεί περαιτέρω η Εταιρεία. Πρώτα βέβαια θα εισπράξει ένα ποσό  ύψους… άκουσα έναν αριθμό πολύ κοντά στο δέκα plus έξι μηδενικά.

Αντιγόνη: Μόνο;

Ντόνα: Το σκάνδαλο όπως περιγράφτηκε στις εφημερίδες, δε συμμαζεύεται. Έτσι λοιπόν προκειμένου να συρθεί στα δικαστήρια, προτίμησε να αρκεστεί σε αυτό το πολύ μικρότερο τελικά, ποσόν. Καλά βρε κορίτσια, δε διαβάζετε εφημερίδες;

Σόνια: Πού να βρούμε τον καιρό Ντόνα μου; Σκλαβοπούλες της Εταιρείας είμαστε! Eσύ είσαι λίγο παραπάνω από μας και ευτυχώς που μας καταδέχεσαι, έτσι;  (γελάει)

Αντιγόνη:  Λυπάμαι την Ασημίνα βρε κορίτσια.  Είμαι βέβαια ότι αυτά τα έκανε για να πάρει τη δουλειά.

Σόνια: Άκου Αντιγόνη μου, όλοι έχουμε την ανάγκη της δουλειάς και του μισθού.  Όμως δεν θα πουλήσουμε και τη ψυχή μας στο διάβολο για δαύτα! Έτσι;

Αντιγόνη: Έχεις δίκιο Σόνια.

Ντόνα: Και είναι και συμπατριώτισσά σου Αντιγόνη, Ελληνικής καταγωγής!

Αντιγόνη: Είμαστε αυστραλογεννημένες τελικά, εδώ γεννηθήκαμε και εδώ μεγαλώσαμε, και παίζει ρόλο και το περιβάλλον,  έτσι δεν είναι;

Σόνια: Ναι μωρέ, δεν έχει να κάνει και τόσο η καταγωγή!  Όχι πάντα, τουλάχιστον!

Αντιγόνη: Όταν γνωρίζεις ένα πρόσωπο έστω και λίγο, το παίρνεις κάπως διαφορετικά, κάπως πιο προσωπικά.  Δεν είχα πολλά με την Ασημίνα, όμως κατάλαβα ότι χρειαζόταν τη δουλειά περισσότερο από μένα.

Ντόνα: Ναι, ίσως. Άκουσα ότι μεγάλωσε με μία από τις γιαγιάδες της.  Η μητέρα της δούλευε και ο πατέρας της ήταν φευγάτος.  Κακό πολύ κακό, αυτό! Ίσως ο Πωλ ήταν ο μόνος άνθρωπος που εμπιστευόταν.

Αντιγόνη:  Δεν τα ήξερα όλα αυτά. (φαίνεται πολύ σκεφτική ξαφνικά)  Κάποτε που δεν μπορούσα να την καταλάβω, είχα αποφασίσει να κρατήσω αποστάσεις από αυτήν. Τώρα μπορώ να ερμηνεύσω κάποια από τα φερσίματά της.

Ντόνα:  Όση ανάγκη κι αν είχε, ότι κι αν έφταιγε στη ζωή της, δεν ήταν ανάγκη να πηγαινοέρχεται στο γραφείο της ασυνείδητης Miller. Δεν καταλάβαινε ότι τραβούσε τα μάτια όλων πάνω της, ώσπου στο τέλος τα καμώματά της, τα έφτασαν οι καλοθελητές και στ’ αυτιά του Μεγάλου Αφεντικού;

Σόνια: Αναρωτιέμαι ποιος τα μετέφερε τελικά στ’ αυτιά του Cooper!

Αντιγόνη: Έχει σημασία τώρα πια; Αυτοί που κάνουν αυτού του είδους τις μεταφορές δεν είναι δα και έντιμοι!

Ντόνα: (πονηρά) Δεν ήσουν εσύ λοιπόν!

Αντιγόνη: (πανικόβλητη) Εγώ; Μα ούτε καν γνωρίζω τον Cooper! Δεν τον έχω καν συναντήσει, αφότου άρχισα να εργάζομαι σ’ αυτή την Εταιρεία. Ούτε καν γνωρίζω πού βρίσκεται το γραφείο του! Άλλωστε γιατί να έκανα κάτι τόσο απεχθές;

Η Σόνια και η Ντόνα γελάνε με τον πανικό της Αντιγόνης.

Σόνια: Έλα τώρα, σε πειράζει!

Η Ντόνα γελάει δυνατά τώρα.

Αντιγόνη: (σοβαρά) Ελπίζω ότι όλο αυτό είναι νευρικό ξέσπασμα και τίποτα παραπάνω!  Δε μου χρειάζονται αυτού του είδους τα αστεία!

Ντόνα: Έλα Αντιγόνη, ένα αστείο ήταν κακόγουστο ίσως. Συγγνώμη γι αυτό. Ε, είπα να γελάσουμε λίγο.  Δεν πέθανε κανένας! Άλλωστε η όλη υπόθεση, είναι μια σκέτη βλακεία!

Αντιγόνη: (σοβαρή πάντα) Έτσι λες εσύ! Εδώ χάνει το κύρος και τη δουλειά της διευθύνουσα της Εταιρείας και αυτή η Εταιρεία, κι εσύ…

Σόνια: (προσπαθεί να αλλάξει το κλίμα) Απορώ όμως και για την αδιαφορία των δύο γυναικών έναντι του υπόλοιπου προσωπικού!  Δεν φρόντισαν καν να είναι διακριτικές.  Ούτε και να το κυμβάλιζαν, δε θα έκανε τόσο κρότο!

Αντιγόνη: Αναρωτιέμαι για τον Πωλ.  Τι άραγε έχει να πει για όλα αυτά;

Ντόνα: Αυτός φαίνεται Ο.k. Διαφέρει από την Ασημίνα τελικά.

Σόνια: Δηλαδή;

Ντόνα: Δεν το ξέρατε ότι πήρε τη δουλειά μόνος του;  Καμία σχέση με το ζευγάρι Miller-Ασημίνα.

Αντιγόνη: (το πρόσωπό της ξαστερώνει) Α! αυτό είναι πολύ ευχάριστο (σηκώνεται).

Σόνια:  Τι φεύγεις;

Αντιγόνη:  Δε θα πάμε πίσω στο γραφείο μας;

Ντόνα: Έχει δίκιο η Αντιγόνη.  Κι εμείς, κι εμείς, θα σε ακολουθήσουμε.

**************

Σκηνή δέκατη

 Η Αντιγόνη στο σπίτι της. Συλλογίζεται φωναχτά.

Αντιγόνη: Την ανόητη! Τόσο πια πορωμένη! Και ο Πωλ, ήξερε κάτι ή όχι; Πάντως χαίρομαι που πήρε τη δουλειά στην Εταιρεία, με το σπαθί του.  Μήπως αυτό σημαίνει και κάτι περισσότερο; Μήπως δεν είναι μαζί με την Ασημίνα πια;

Χτυπά το τηλέφωνο και το απαντά η Μαντώ. Κατευθύνεται στην καθισμένη Αντιγόνη, με το τηλέφωνο στο χέρι.

Μαντώ: Για σένα…

Αντιγόνη: (ανόρεχτα) Παρακαλώ! (εκπλήσσεται) Α! Πωλ! Γεια σου, ναι… ναι!  Τι κάνεις λοιπόν; Ωραία.  Πώς; Πολύ φοβάμαι ότι δεν μπορώ. Λυπάμαι. Ναι, ναι…  Εντάξει, γεια σου!

Μαντώ: (παραξενεμένη) Αχά! για πες μας!

Αντιγόνη: Τι να σου πω μαμά;  (μιλάει μόνη της) Oh! Blast them!

Μαντώ:  Μπορώ να σε βοηθήσω σε κάτι Αντιγόνη μου;

Αντιγόνη: Μακάρι να μπορούσες μαμά!  Ήταν ο Πωλ ο αρραβωνιαστικός της Ασημίνας.

Μαντώ: Α! Και τι ήθελε;

Αντιγόνη: Μου ζήτησε να συναντηθούμε. Δεν έχω ιδέα, γιατί!  Για να είμαι ειλικρινής, αν θέλει να μιλήσουμε για την «Ασημίνα του», ούτε θέλω να ξέρω.

Μαντώ: Για την «Ασημίνα του»; τι σημαίνει αυτό; Είπε κάτι τέτοιο;

Αντιγόνη: Όχι, δεν είπε.

Μαντώ: Έγινε κάτι με την Ασημίνα;

Αντιγόνη: Όχι, μαμά! Τίποτε δεν έγινε με την Ασημίνα!

Μαντώ:  Να μου το έλεγε κάποιος άλλος θα τον πίστευα, εσένα όχι! Δεν είσαι καλή στα ψέματα! Κάθε φορά που δε θέλεις να μου μιλήσεις για κάτι λες τα ίδια: «τίποτα μαμά!» Λοιπόν;  Δε θα μου πεις;

Αντιγόνη: (κουρασμένη) Αλήθεια σου λέω μαμά, είμαι πολύ κουρασμένη και δε θα ήθελα να μιλήσω για τίποτα!

Μαντώ: Αν τηλεφωνήσει άλλη φορά ο Πωλ, πες του πως δεν είμαι στο σπίτι.

Μαντώ: Και μη χειρότερα!

Αντιγόνη: Πάω για shower.

Πηγαίνει στη Μαντώ, την αγκαλιάζει και τη φιλάει.

Αντιγόνη: Thanks mum!

Η Μαντώ στέκεται ακίνητη, η Αντιγόνη απομακρύνεται, η πόρτα ανοίγει  και εμφανίζεται ο Περικλής.

Περικλής: Γεια σου γυναικούλα μου!

Φιλιούνται.

Μαντώ: Γεια σου και χαρά σου Περικλή μου!

Περικλής: Πώς ήταν η μέρα σου ως εδώ;

Μαντώ: Καλή υποθέτω. Η δική σου;

Περικλής: Όπως συνήθως! (γελάει χαρούμενος) Ψέματα σου λέω.

Μαντώ: (χαμογελώντας περιμένει) Τι τρέχει;

Περικλής: Το μεγαλύτερο νέο της χρονιάς!

Μαντώ: Έλα, τώρα!

Περικλής: Μάντεψε!

Μαντώ: Χμ!  Δεν μπορώ, δεν ξέρω!

Περικλής: Κράτα την αναπνοή σου! Ο Βρωμίδης… έχασε στο δικαστήριο… και ξεκουμπίζεται από το Σύδνεϋ!

Μαντώ: (χαρούμενη) Θεέ μου! Απίστευτο! Ευτυχώς που είμαστε στο Σύδνεϋ και όχι στην Ελλάδα τώρα πια, γιατί αυτός οπωσδήποτε θα εξακολουθήσει με τη βωμολοχία του, στο  ραδιόφωνο! Για μας όμως; Αλήθεια είναι Great Νews!

Περικλής: Ναι… Επιτέλους! Και άκουσα ότι και ο ιδιοκτήτης τους ραδιόφωνου και της εφημερίδας τραβιέται στα δικαστήρια. Αλλά άφησέ τον αυτόν προς το παρόν.

Μαντώ: (τον φιλάει) Να ζήσεις χίλια χρόνια άντρα μου για τα συχαρίκια!  Αχ, ηρέμησα!

Περικλής: (ήρεμα) Δε ρώτησα, τα παιδιά, ήρθαν;

Μαντώ: Ναι. Η Αντιγόνη είναι στο μπάνιο και ο Φώντας κοιτάζει τηλεόραση. Νομίζω…

Φώντας: (μπαίνει ο Φώντας εκνευρισμένος)Έλα τώρα μαμά, όλο έτσι λες:  «κοιτάζει τηλεόραση». Λάθος! ‘Ήμουν στο δωμάτιό μου, και μελετούσα. Γεια σου μπαμπά.

Περικλής: (γελώντας) Εντάξει… εντάξει Φώντα… Μην αρπάζεσαι, δεν έγινε και τίποτα!  Έλα πες μου τα νέα σου.

Φώντας: Νέα!  Dad… Διάβασες στις εφημερίδες για το σκάνδαλο που ξέσπασε στην Εταιρεία όπου εργάζεται η Αντιγόνη μας;

Περικλής: (ανήσυχος) Σιώπα παιδί μου, μην μας ακούσουν οι γυναίκες!  Κυρίως η μάνα σου.  Άσε να τα μάθει σιγά-σιγά!

Έρχεται η Αντιγόνη.

Φώντας: Λοιπόν sis; Τι γίνεται στην Εταιρεία σας;

Αντιγόνη: Τι γίνεται; Τα συνηθισμένα, υποθέτω.

Φώντας: (σιγανά)  Για τα σκάνδαλα που ξέσπασαν  σου μιλάω.

Αντιγόνη: Ποια σκάνδαλα;

Φώντας: Έλα τώρα Αντιγόνη. Είναι στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Κάποια Miller, χρησιμοποιούσε λέει τη θέση της για να ψαρεύει νεαρές υπαλλήλους στα δίχτυα της. Είναι ομοφυλό….

Αντιγόνη: (με προσπάθεια) Δε με αφορούν αυτά.

Φώντας: Φυσικά… απλά έγινε ντόρος. Να σου πω… αναφέρεται και κάποια Ασημίνα. Μήπως πρόκειται για τη φίλη σου;

Αντιγόνη: Κατ’ αρχήν η Ασημίνα δεν είναι φίλη μου, αλλά απλά γνωστή μου και δεύτερον δεν ξέρω αν είναι μπλεγμένη στο σκάνδαλο αυτό.

Φώντας: Εντάξει, μη στεναχωριέσαι, είμαι μονάχα ο αδερφός σου! Έτσι;

Αντιγόνη: Φώντα, πρέπει να ξέρεις ότι δεν μου αρέσει να σχολιάζω θέματα αυτού του είδους.

Φώντας: Λες να έπιασε δουλειά με το κόλπο;

Αντιγόνη: Τι σ’ έπιασε; Σταμάτα να ασχολείσαι με γελοίες υποθέσεις!

Φώντας: (συγκρατημένα) Καλά!..

*****************

Σκηνή ενδέκατη

Πωλ: Λυπάμαι και που τη γνώριζα τελικά!

Αντιγόνη: Δεν καταλαβαίνω το γιατί.  Η κοπέλα μπορεί και να παρασύρθηκε.

Πωλ: Έτσι νομίζεις;

Αντιγόνη:  Έμαθα πως είχε και οικογενειακά προβλήματα. Αλήθεια Πωλ, δε βρίσκω γιατί θα πρέπει να σχολούμαι με ένα τόσο ξένο προς εμένα θέμα. Λυπάμαι ιδιαίτερα για σένα γιατί ήταν η αρραβωνιαστικιά σου.

Πωλ:  Γιατί νομίζεις προσπάθησα και άρπαξα τη δουλειά στην Εταιρεία; Ήθελα να μάθω, καθώς μου είχε πετάξει κατάμουτρα κάποια υπονοούμενα, ξέρεις. Ήμουν τυχερός, μα τω Θεώ.  Μία διαφήμηση στην εφημερίδα και το μεγάλο αφεντικό με προσέλαβε ως λογιστή για το λογιστήριο της Εταιρείας.  Ναι ήμουν τυχερός.  Έτσι μπόρεσα και πληροφορήθηκα για τα σούρτα-φέρτα της Ασημίνας.  Ποτέ μου δεν κατάλαβα το γιατί. Και θέση μπορούσε να βρει και εγώ τη σεβόμουν σαν άνθρωπο…  Τώρα… Χωρίσαμε και πάει!

Αντιγόνη: (αγχομένη) Τι να πω Πωλ; Αλήθεια δεν ξέρω τι να σου πω! Τουλάχιστον έμαθες την αλήθεια και μπόρεσες και απομακρύνθηκες εγκαίρως. Έτσι δεν βρέθηκες και εσύ στο μάτι του κυκλώνα.   Είναι πολύ σημαντικό!

Πωλ: Δοξάζω το Θεό, σου λέω! Αν δεν είχα κόψει μαζί της ενωρίς, ποιος ξέρει τι μπερδέματα θα είχα τώρα.

Αντιγόνη: (στεναχωρημένη) Μπορώ να κάνω κάτι για σένα;

Πωλ:  Κάνε μου τη χάρη να πιούμε έναν καφέ μαζί. Δεν έχω και πολλές γνωριμίες εδώ μέσα. Στο τμήμα που εργάζομαι είναι περισσότεροι άντρες και μια-δυο παντρεμένες κυρίες. Θα χαρώ να σε συνοδέψω στην καφετέρια της Εταιρείας.

Αντιγόνη: Εντάξει Πωλ. Ευχαριστώ.

*****************

Σκηνή δωδέκατη

Μαντώ: Είδα τον πρώην αρραβωνιαστικό της Ασημίνας, τον Πωλ.  Τον συνάντησα στην έξοδο από τα γραφεία της Εταιρείας  στο lunch brake.

Μαντώ: Α! τι κάνει αυτός;

Αντιγόνη: Δεν το ήξερα ότι το είχαν διαλύσει προ καιρού. Την είχε πάρει χαμπάρι την Ασημίνα και τα καμώματά της και τέλος η σχέση!

Μαντώ:  Μπράβο του!  Τι λέει για τα σκάνδαλα;

Αντιγόνη: Ότι είναι τυχερός που αυτός και η Ασημίνα είχαν χωρίσει, μόλις αυτή είχε πιάσει δουλειά στο γραφείο της Miller.

Μαντώ: Κάτι θα ψιλιάστηκε, έτσι;

Αντιγόνη: Γι’ αυτό μάλλον έπιασε δουλειά στην Εταιρεία, είπε. Έτσι βεβαιώθηκε για τον χαρακτήρα της.

Μαντώ: Κρίμα στο παλικάρι!

Αντιγόνη: Γιατί μαμά;  Λείψανε τα θηλυκά από την οικουμένη ή γιατί είναι λογιστής και καλοπληρώνεται!

Μαντώ: Ε, να έτσι ο άντρας χάνει την πίστη του στη γυναίκα.

Αντιγόνη: Έλα μαμά, οι άντρες δεν είναι της εποχής σου. Χωρίζουν με τη μια και άλλη αναπληρώνει τη θέση της και στα γρήγορα.

Μαντώ: Έτσι νομίζεις;

Αντιγόνη:  Έτσι είναι!

Μαντώ: Εσύ να δούμε τι θα κάνεις…

Αντιγόνη: Τώρα μάλιστα! Ήρθε και η σειρά μου τελικά!

Μαντώ: (γελάει) Μα γιατί;

Αντιγόνη: Γιατί; Δε με πήραν τα χρόνια μαμά. Θέλω να γνωρίσω τη ζωή ως ανεξάρτητη, ενήλικη και κυρίως ελεύθερη από κάθε είδους υποχρεώσεις, νέα γυναίκα.  Κακό είναι αυτό;

Μαντώ:  Έχεις δίκιο κοριτσάκι μου, έχεις δίκιο! ποιος σε βιάζει να μπεις στις περιπέτειες   μιας σχέσης;

Αντιγόνη: Προγραμματίζω κάτι θαυμάσια πράγματα μαμά: ελευθερία, ταξίδια, σπίτι, καινούργιο αυτοκίνητο; Ως τα τριάντα μαμά, έχει ο θεός!

Μαντώ: Ναι Αντιγόνη μου…

Χτυπάει το κουδούνι της εξώπορτας.  Πηγαίνει η Μαντώ.

Πωλ: (ευγενικά) Καλησπέρα σας. Λέγομαι Πωλ και είμαι γνωστός της Αντιγόνης.  Μπορώ να της μιλήσω, σας παρακαλώ;

Μαντώ: (έκπληκτη) Και βέβαια!  Αντιγόνη!..

Η Αντιγόνη παρουσιάζεται αργά και πλησιάζει στην εξώθυρα.

Αντιγόνη: (ήσυχη) Πέρασε μέσα Πωλ!  Έλα.

Πωλ: (ντροπαλά) Είπα να περάσω για τον καφέ που μου υποσχέθηκες. Συγγνώμη για την έκπληξη. (Της προσφέρει ένα περιποιημένο κουτί) Έφερα και λίγα γλυκά, για τον καφέ.

Αντιγόνη: Δεν έπρεπε αλήθεια. Μαμά, να σου συστήσω τον Πωλ. Είναι λογιστής και εργάζεται  στην ίδια Εταιρεία με μένα.

Μαντώ: Χαίρω πολύ νέε μου!  Εμένα θα μου επιτρέψετε.  Χάρηκα και πάλι Πωλ (δίνει το χέρι της).

Πωλ: Μήπως θα ήθελες να βγούμε έξω για έναν καφέ;    

Αντιγόνη: Όχι, γιατί έχω κάποιες ετοιμασίες σήμερα βράδυ.  You see φεύγω για το τριήμερο του long weekend. Θα γυρίσω Δευτέρα βράδυ.

Πωλ: (με ενδιαφέρον) Για πού τελικά;

Αντιγόνη: Blue Mountains… Έχω ανάγκη από ξεκούραση -την πρώτη αφότου έπιασα δουλειά στην Εταιρεία.

Πωλ: Ενδιαφέρον! Υπάρχουν κάποιες προσφορές;

Αντιγόνη: Ναι, από το Eagle View, etc.

Πωλ: Μπράβο, μπράβο!

******************** 

Σκηνή δέκατη τρίτη

 Η Αντιγόνη στο ξενοδοχείο της.  Χτυπά το τηλέφωνο και το σηκώνει.

Αντιγόνη:  Hello! Yes… (έκπληκτη) Who?

Operator:  (ακούγεται ) The gentleman’s name is Paul… He will be waiting for you, at the reception.

Η Αντιγόνη σχεδόν θυμωμένη, βάζει πίσω το τηλέφωνο. Σκέφτεται για λίγο, ύστερα φαίνεται να ηρεμεί και τέλος χαμογελά…

Αντιγόνη: (μιλάει μόνη της ενώ ετοιμάζεται) «Αυτό πάλι, πού να το φανταστώ; Εντάξει, δεν πειράζει και τόσο.  Ο άνθρωπος κάνει καλή παρέα και είναι τόσο ευγενικός!  Άλλωστε… ίσως και να ήταν βαρετές τρεις μέρες μοναξιάς. Για να δούμε! Για να δούμε! Κάτι τρέχει εδώ!»

Ρίχνει μια τελική ματιά στον καθρέφτη, και ικανοποιημένη κατευθύνεται στην έξοδο του δωματίου της.

Τέλος

 

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

w

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...