Ποίηση… Της Πιπίνας Δ. Έλλη

© Πιπίνα Δ. Έλλη  (Pipina D. Elles) 

Ο Καύκασος
Είδα τον κυκλώνα,
όταν ο Πάππος μου
καρφωμένος,
ηδονιζόταν τον πόνο
από τα ραμφίσματα
του αϊτού.

Το φώς που
πλανάται
στο σκοτάδι,
είναι η πίστη μου
πως Καύκασος
είναι η Αποκάλυψη,
κι ότι το δικαίωμά σου
ν’ αντιμετωπίζεις
τον αϊτό,
είναι απόρθητο!

Φτύσε
στο πρόσωπό του,
μήπως και συχαθεί
τον εαυτό του
κι ο ίδιος
επιτέλους!

Κατά βάθος,
μπορεί όλοι
να έχουν λίγο
φιλότιμο!
****
Αστέρας του Νότου
Χτυπάς την πόρτα
της θάλασσας,
όταν τα κοχύλια
ψάχνουν
να σε βρουν,
να σε καλέσουν
σε γάμο θεϊκό.
Να σε φέρουν μάρτυρα
αρέσκονται,
στην ένωση
της Γης και τ’ Ουρανού.

Έτσι…
Στο Σταυρό του Νότου
σκαρφάλωσε ο Ναύτης
και την παλάμη του
στο μέτωπο κυκλώνει
κι εσένα ψάχνει!

Το διαβατήριό σου
ξέχασες
και τη χλαμύδα σου
κομμάτιασες
στις κονταρομαχίες
με τον Ανατολίτη…

Τώρα περισσεύει,
-και το ξέρεις-
γιατί τα πράγματα
ακολουθούν
τον Αστέρα του Νότου.

Κι εσύ ακόμα χτυπάς
την πόρτα
της θάλασσας!
****
Το τραγούδι της Γοργόνας
Μην απελπίζεσαι!
Τραγούδα το τραγούδι
της Γοργόνας
κι αυτή
θα συμπονέσει,
και θ’ ανοίξει
για να μπεις
στο παλάτι
τ’ Ουρανού,
όπου όλα
τα υπαρκτά
κλωθογυρίζουν
σκαλωμένα
στο δίχτυ
της απελπισιάς.

Ετούτη ξέρει
πώς να σε φέρει
στον θρόνο του Αστερία,
που κατάπιε
όλα τα μυστήρια,
κι ύστερα τα γέννησε,
λες κι ήταν
ατόφια δικά του.

Η Νύχτα τα ξέρει
όλα ετούτα,
και δεν ενδιαφέρεται
καθόλου,
να τα κρύψει!
****
Το Μάτι
Κρουστή κουβέρτα
σε βαστά
στην πλάτη της θάλασσας
κι εγώ
στη φλούδα
της απόγνωσης
απλώνω,
για να τραβήξω
τ’ όνειρο…

Σήμερα,
κάποια παιδιά
μού είπαν,
ότι το μάτι
του Κυκλώνα
σε ψάχνει…
ήρεμο!
Μόλις σε βρει όμως…

Τρέχα λοιπόν
να κρυφτείς!

Εγώ θα πιαστώ
από τον κοχλία
και θα του μιλήσω,
γιατί έχει
αυτί μεγάλο
και οι αντίλαλοι
-μαγικοί-
κραδάζουν
το σώμα του.
Έτσι μπορεί
και η θάλασσα
να μάθει επιτέλους
κάποια πράγματα!
****

Βούκινο…
Δε σου μιλάω,
γιατί το βούκινο
πού ‘πιασες,
έφτασε τ’ αυτιά
του αγύρτη
κι εκείνος
τα πάλεψε
με τη λεύκα,
που δε μπορεί
να κρατήσει
μυστικό
-κοινή βέβαια
η αντίληψη!

Κάποιοι μιλάνε
και για…
“σπασμένο τηλέφωνο”.
****
Η Φωνή σου
Τι κρίμα
που η φωνή σου
μοιάζει
μ’ εκείνη,
«του κοράκου»!
Ξεγελάει τον
που την ακούει.

Τα κοχύλια
στα χείλια σου
πάνιασαν!
Δαγκωμένα αέναα
έχασαν το άλικο,
η γλύκα στράγγιξε,
κι εκείνος
(ενώ εσύ πονάς
με την απιστία του…
η φωνή σου…
«του κοράκου», λέει,
έγινε βαρετή του…)
παλεύει πώς
να δρέψει
τα κεράσια
λιόγεννης,
που τα φυλάει
με απαράμιλλο ζήλο…

Της τάζει
-που λες-
πασουμάκια
της Βενετιάς!

Άγνωστο
αν το ρεγάλο του
εξαγοράσει
τον πόθο του!
****

Αγριππίνα
Δεν έχω
γεράκι κατά νου,
σα σε σκέφτομαι
Αγριππίνα.
Ούτε το Γρύπα.

Μου θυμίζεις
την κακιά Μάγισσα
παιδί μου,
που νοιάζεται
να περάσει
το δικό της
και με όποιο τρόπο:
θεμιτό ή αθέμιτο!

Όχι, όχι
δε σε λυπάμαι!
Ή… μήπως
και θα έπρεπε;

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...