Μελαγχολία….
Σκόρπιες, ανήσυχες, άλλαλες οι σκέψεις

ρουφούν την δύναμή μου!

Η δίχως αντίκρυσμα ικανοποίηση

στριμώχθηκε στο υποσυνείδητο

και αμείληκτη η αείποτε μασκοφόρα

Ειμαρμένη

εκμηδενίζει την ουτοπία

στη φορά του χρόνου….
Σιωπηλές βαδίζουν οι νύχτες

αγωνιώδεις ξημερώνουν οι μέρες…

Ίδιες οι σκέψεις… υπό ύφεση η αισιοδοξία!

Το συναίσθημα παγιδευμένο στον παγετώνα

μιας αόριστης μελαγχολίας,

αδρανεί!
“Πού βαδίζουμε επιτέλους Νου,

η Καρδιά μου κι εσύ;

Σταμάτα εδώ…

Μέριασε “Κακομοίρα” μου!

Δεν θα σου επιτρέψω

να κοντρολάρεις την ύπαρξή μου!”

Σκληρίζω αλλοπαρμένος….
Η αφύπνιση αναπηδά από την νοητή

καταιγίδα που ξεσπά μέσα μου!

Οργισμένος άνθρωπος… οργισμένος Θεός….

φλέγεται στην φλόγα της αναδυόμενης

αυτοπεποίθησης!..

Αίρονται αέναα τα κύματα αισιοδοξίας,

ο Νους δουλεύει πυρετωδώς….

Και ω! του θαύματος!

Βαδίζουμε στην σωστή ατραπό…

βρισκόμαστε στην ορθή κατεύθυνση….

Είμαστε ελεύθεροι Νου, Καρδιά, Ψυχή μου….

Νενικήκαμε… Απαλλαγήκαμε

από την πολιορκία ολεθρίων σκέψεων…

Ας χορέψουμε στον άνεμο, αφήνοντας

κραυγές Νίκης!

Ξανεγεννιέστε…Ξαναγεννιέμαι….

λουσμένος στα νάματα ελέου, αισιοδοξίας!
Αντίο Μελαγχολία!

…………………………
copyright: Πιπίνα Έλλη, Γιάννινα,6/10/’17