Νέα ποίηση και πλέον

της Πιπίνας Δ. ‘Ελλη

Σκύψε λιγάκι!
Μη στέκεσαι… ακίνητος…
Τι τάχα περιμένεις;
Τι κόλλησε στην σκέψη σου!
Μήτε μπορείς να κρένεις!
Ο ουρανός φωτίστηκε…
Ο Ήλιος γυροφέρνει…
Μια παρουσία όμορφη
χαμόγελα σου στέλνει!
Φίλε μου μην την αγνοείς…
Εσένα περιμένει!
Ότι κι αν σου συμβαίνει
Αλήθεια η αγάπη μόνη ξέρει
να μαλακώνει αυτό
που σε πικραίνει! 
8/7/23
***

Ελλάδα!
Η γη του φωτός, διάγει την καρδιά
του θέρους!
Το δώρο του καλοκαιριού μοιράζεται
απλόχερα!
Όλοι μπορούν να χαρούν τον Ιούλιο!
Δίπλα στο νερό… θάλασσα η ποταμό!
Στα όμορφα δάση, μικρά ή μεγάλα…
Στα όμορφα και συχνά δροσερά χωριά…
Όντως υπάρχουν γνωστά και άγνωστα
στέκια απανταχού
που προσφέρουν πολλά αγαθά
στους κουρασμένους από την πόλη!
Καλή υγεία εύχομαι και και δύναμη
για την αλλαγή που προσφέρει το Θέρος!
Με αγάπη
9/7/23
***

Περπατώ…
Όσο μπορώ!
Τον ήλιο…
ναι τον αγαπώ!
Το όμορφο ποτάμι
ακολουθώ,
την φύση αναπνέω
και την προσκυνώ!
13/7/23
***

Να γράψω θέλω κάτι τι,
που την καρδιά χαροποιεί…
Το βλέμμα να αστράφτει
διαβάζοντας την όμορφη γραφή…
Την γλώσσα να την ξεκινά
όταν τα δάχτυλα ζεστά
ποικίλες νότες βιάζονται
τραγούδια για να πλάσουν!
13/7/ 23

***

Ανάμεσα σε πολλές και παρόμοιες

ιστορίες… 

γνωστές στην αποδεδειγμένα, 

άχαρη Υφήλιο

-για εκείνους που έχουν μυηθεί

στην Κλασσική Μυθολογία-

είναι κι εκείνη του Πατρός, Θεών τε

και θνητών, Διός,

όστις εξοργισμένος από τις φθηνές

συμπεριφορές των πλασμάτων του

αποφασίζει να τους καταστρέψει

ώστε να μην αρρωσταίνει από σιχασιά

για την ασυδοσία τους!

Και εδώ χωρά μια χαρά, η λαϊκή

κουβέντα

των νοητών σάκων, που έκαστος εξ ημών 

κουβαλά:

έναν μπροστά, τον δικό του, και έναν πίσω,

των άλλων!

Ο παντοδύναμος  Δίας, που αείποτε

παρέβλεπε

τα δικά του καμώματα-ανομήματα

και που δεν του ξέφευγαν  τα των άμοιρων

Θνητών

έστρεψε την άωτο οργή του εναντίον τους!

Οι Θνητοί όμως,  εποίησαν -έστω και

κατά φαντασίαν-

«εν σοφία», τελικά!

Και το λέω αυτό, γιατί όντως ξεκινά μία

 απρόβλεπτη αντι-κίνηση… αντι-παράθεση!

Επεξηγώ…

Ο αγαθός Τιτάνας, ο Προμηθέας, θεωρώντας

μέγα αδίκημα τα του Διός καμώματα,

και δη, τον αφανισμό των αδυνάτων βροτών

επαναστατεί!

Αποφασίζει και σκαρώνει με πάθος και χωρίς φόβο,

πήλινα ανθρωπάκια.

Στην συνέχεια ακολουθώντας συμβουλή συμπαθούς

προς αυτόν, χαρακτήρα, «κλέβει» την φλόγα

κεραυνού, – φωτιά από την του Ηφαίστου Κάμινο-

που ως μηχανισμός τιμωρίας, ανήκε αποκλειστικά

στον Δία

αντίπραξη άκρως ζωτική,  για να τα ανθρωπέψει! 

Το αποτέλεσμα όντως υπήρξε Θεϊκό!

Με ετούτη όμως την «μιαρή» πράξη, ο ημίθεος,

και χαρισματικός Προμηθέας,

είχε αποδείξει πως ήταν επικίνδυνος αντάρτης

εναντίον του βασιλέα των Θεών, Δία! 

Επόμενο καθήκον του οργισμένου Βασιλιά

ήταν η τιμωρία  για την απρόβλεπτη ανταρσία

του ημίθεου, εναντίον του ! 

Άλλωστε η όποια τιμωρία-υπόδειγμα  του αθεόφοβου

Προμηθέα,

θα συνέβαλε θετικά ως προς την σύνεση όλων:

να μην διανοηθούν να τολμήσουν, να ανταρτέψουν

εναντίον του!

Σιγά και θα περνούσε ετούτη η προδοσία,

ετούτο το ανόμημα έναντι του κατασκευαστού της φλόγας

του κεραυνού….

του Θεού Ηφαίστου,

μοναδικό μέσον τιμωρίας προς χάριν της υπόληψης

του αστραπόβροντα Διός, «αβρόχοις ποσίν»!

βράδυασε…

πόσο γρήγορα η μέρα γλυστρά!

πόσον καιρό θα ψάχνω ακόμη…

την ηρεμία… την γαλήνη της ψυχής!

ξημερώνει… χωρίς να έχω

ξεκουραστεί!

τα άλλοτε αγαθά έχουν κρυφτεί

αφήνοντας μνήμες συρρικνωμένες

στην κουρασμένη τροχιά του παρελθόντος!

κι όταν η αύρα του πρωϊού  δρασκελίσει

από το ελάχιστο άνοιγμα του παραθύρου,+

ο καφές φροντίζει να δικαιώσει την δύναμή του

της αφύπνισης…

είναι μια παρήγορη συντροφιά!

20/7/‘23

***