Ποίηση… Η Συνέχεια του  επετειακού έτους 2021! ISBN 978-0-645 1091-3-9 Αφιερωμένο στον Μάρκο μου Τι κι αν σου ζήτησα μια χάρη! Υποσχέθηκες… -ή μάλλον βιάστηκες να με βεβαιώσεις, από επιπολαιότητα! Στην χείριστη περίπτωση, ίσως και να προσποιήθηκες! Σήμερα -έχοντας ήδη αθετήσει τον λόγο σου- όταν σε ρώτησα σχετικά δήλωσες χωρίς ίχνος στεναχώριας πως δεν θυμάσαι να υποσχέθηκες κάτι! Θαρρώ πως ξέρω τον λόγο! Δεν είναι καν περίεργο, καθώς -ως ισχυρίζεσαι- είσαι πνιγμένος «σε πολλά και διάφορα»! Κι αυτό το καταλαβαίνω… όμως δυσκολεύομαι να καταπιώ την επιπολαιότητα σου! Όταν ένας υπόσχεται και επομένως υποχρεώνεται, το ελάχιστο που έχει να κάνει, είναι να ζητήσει συγγνώμη και να παραδεχτεί την αδυναμία του να πραγματώσει την υπόσχεσή του! Όμως ίσως και να μην θυμάσαι τίποτε… Είθισται γαρ να συμβαίνει στην εποχή μας! Όσα πάρει ο άνεμος και μην το σκέφτεσαι καν! Ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια είναι… «περασμένα μεγαλεία και διηγώντάς τα να κλαις!» 11/ 5/ ‘21 Σήμερα που ξύπνησα και σε είδα δίπλα μου αναρωτήθηκα… πού αλήθεια ήσουνα! Εξηγήσεις περιμένω… Κι όχι δικαιολογίες! Μην θολώνεις τα νερά… αν με θέλεις… να «ΣΕ ΘΕΛΩ»! Μίλα μου ειλικρινά… δεν την πάω την ΣΟΥΠΙΑ! 27/5/‘21 Μυρωμένοι κόρφοι ψυχές αιθεροβάμονες… Τι αμαρτίες ατέρμονες! Μωρίες απρόσμενες! Σε ειδοποίησα: πολλές οι τιμωρητέες αδικίες! Όντως… τα αγαθά δεν φυτρώνουν στα πεζοδρόμια! Ξέχασε τα φρούδα όνειρα που φύτεψες σε άρρωστο χωράφι Ξύπνα επιτέλους… εδώ Πλανήτης ΓΗ! 27/5/‘21 Δεν ψάχνω πια! Όμως… Παραμένει αστείρευτη η αγωνία της έλλειψης! Ανηλεείς εικόνες παρελαύνουν σκαλίζοντας ανίατες πληγές. Χτες ήταν που χωρίσαμε… την ηρεμία της ζωής μας καταλύσαμε… η αισιοδοξία φτεροκόπησε στα ύψη… Έμεινα και πάλι ορφανός! Αγαπημένοι μετοίκισαν στην απουσία και η ψυχή επειγόντως αναζητά  μια κάποια ευκαιρία… Δύσκολο αλήθεια να πεισθεί… Και προσπαθώ… ψάχνω και ψάχνω βότανα να βρω για να την καλοπιάσω… Εκλιπαρώ… για μια συνθήκη ανάμεσά μας … και πώς τελικά να την συνταιριάσω! 25/ 9/ ‘21

Τετάρτη σαν ξημέρωσε Κι ο ήλιος ως μας κοίταζε Σκέφτηκα… πόσο ήταν νοητή Και πλέρια η χαρά μου! Χαμογελούσε ο ουρανός Τα άνθη καμαρώνανε… Μουρμούρισα έναν σκοπό Γεμάτη ικανοποίηση Για τον καφέ που έψηνα τον λίαν ελληνικόν! Κάποια στιγμή που κοίταζα Μην μου χυθεί ο καημένος Το φως του ήλιου κρύφτηκε… Το σύννεφο απλώθηκε θαρρείς και θυμωμένο! Έκτοτε ακολούθησε ψιλή  ψιλή η βροχούλα και ότι κι αν σχεδίαζα για ετούτη την ημέρα… το ξέχασα και βρέθηκα να γράφω αυτούς τους στίχους με σχετική μανία… οποία κωμωδία! 28/9/‘21

Πότε ξημερώνει… και καταφθάνει το πρωί… 

κι ώσπου να πεις το ένα… φεύγει η νια μέρα… Και πάλι απ´ την αρχή!

28/9/‘21

Απάντηση στον Λάσκαρη Π. Ζαράρη Σπουδαίες οι παρατηρήσεις σας. Ο ευαίσθητος άνθρωπος είναι παρατηρητής του εαυτού του και των γύρω του, κι έτσι μπορεί να συγκρίνει και να καταγράψει τις εντυπώσεις του περαιτέρω, ως μελετητής και ως ψυχολόγος! Ακολουθεί έτσι το γνώθι σ’ αυτώ και επιπλέον το άνοιγμα των απόψεών του για τον ΚΟΣΜΟ! Παίρνει χρόνο αυτή η δουλειά, ολοκληρώνεται όμως κάποια στιγμή εντός του η εικόνα του συνόλου! Ελπίζω να μη σας κούρασα. Η ψυχολογία είναι απαραίτητη ως επιστήμη στην ζωή μας! 30/9/‘21 Δεν θα γυρίσω πίσω να κοιτάξω, όταν θα έχεις φύγει μακρυά μου! Η χαρά της πιθανής αγάπης μας, έσβησε άδοξα, σαν τον γαλανό ουρανό που το σύννεφο κλέβει την αισιοδοξία του… Ω! πόσο αδιάφορα φύσηξε ο άνεμος, εκείνη την ημέρα σαρώνοντας το τρυφερό μήνυμα αγάπης που είχε χαραχτεί στην άμμο της αρμύρας! Θαρρείς κι επισφραγίστηκε πάνω της η νοσταλγία μιας ανώριμης  σχέσης! Εκείνη που τα όνειρά μου την είχαν αιθεροποιήσει σε βαθμό απίστευτο και σε ανύπαρκτα θεμέλια! Την δική μου… την ορφανεμένη μου αγάπη! 3/10/ ‘21 1.Χαϊκού Θάλασσα είσαι αληθινή μάγισσα έρωτας… πόθος! Νεύει το Δέντρο την αγάπη γυρεύει πώς την λαχταρά! Το Περιστέρι που κοιτάζει με λύπη… το αισθάνεται! “Ψάχνω να την βρω!” Γουργουρίζει λυπηρά το δεντρο κυττά “Έλα κοντά μου!” ψιθυρίζει  σιγανά “θέλω συντροφιά!” 4/10/’21 2.Χαϊκού Tι περιμένεις Από την ζωή… μου λες; Θαύματα μήπως; Γιατί πιστεύεις Στην ουτοπία: Ζωή! Έτσι δεν είναι; Σε πληροφορώ Πως άδικα προσμένεις Τοιαύτα… Σωστά; 4/10/‘21 Πήρε φωτιά ο ουρανός και ποιος θα τηνε σβήσει… που την ματια μου την πονά και δεν υπάρχει λύση! Καλημέρα Δημήτρη (Κορομηλά)… Καλή μας εβδομάδα! 4/10/ ‘21 «Γιατί με κοιτάζεις επίμονα; σκέφτεσαι κάτι σοβαρό; Με αφορά… ή όχι; Με αφορά… έτσι; εξ ου και το επίμονο βλέμμα!» «Αφού πιστεύεις ότι «σε αφορά», ως λες, σημαίνει πως γνωρίζεις και τα υπόλοιπα…» «Πού είναι;» «Come on! You know!» «No… I don’t» «Εντάξει… σκέφτομαι… ότι ο κόμπος έφτασε στο χτένι» «Να ‘τος που ξέρει και αργαλειό! Και λοιπόν; Τι θα κάνεις;» «Τι σε νοιάζει εσένα; Θα κάνω!» «Εντάξει! Εγώ πρώτος… Έτσι… πολιτισμένα… αναίμακτα… χωρίς γελοιότητες! Ο καρπός της Αγάπης τετέλεσται! Γεια σου… Και πάλι γεια σου!» 4/10/‘21 Θεωρώ την μείξη μου σε θέματα άσχετα με την ειδικότητά μου, περιττή! Δεν είμαι ενημερωμένος αρκετά ώστε να πιάνω στον αγέρα τα πουλιά. Να μυρίζομαι  ως κυνηγετικό τα πεσκέσια των σπουδαίων πολιτών! Προπάντων -και σημείωσέ το- δεν είμαι τζίνι… μελετηρός ήμουν και είμαι! Αγάπησα με πάθος τα βιβλία…τόσο, που σκάρωσα και αρκετά δικά μου! Οι ζωγραφιές μου θεωρώ, μέτριες ότι είναι! Το χείριστο  ωστόσο των αδυναμιών μου υπήρξε η μακρά απουσία, σωστής επικοινωνίας… Με σπάραξαν αλλεπάλληλοι οι κεραυνοί… με καταστρέφουν της παράνοιας, οι καταιγίδες… Νιώθω, πλησιάζει η εποχή που η ζήση μες απ’ τα χέρια μου γλυστρά και δεν υπάρχει η διάθεση  καμμιά να εμποδίσω την ροή της κατρακύλας!  4/10/‘21 Τι Φρίκη! Αγριεμένη… Κοίταξε τριγύρω! Έσταζαν αίμα τα μάτια της! Θεέ και κύριε! Μια αδίστακτη γυναίκα-ύαινα με σφραγισμένο το μοχθηρό χαμόγελο της βέβαιας επιτυχίας, στο πρόσωπο, κινείται για το επόμενο θύμα της! Θεέ και Κύριε! Τι ηθοποιός! Όμως τα μάτια μιλούν… αποκαλύπτουν… το αποτρόπαιο… Προσέξτε το!  Δεν κρύβεται! Μακριά από τους αιμοδιψείς! Πλάστη… του Κόσμου! Ελέησον τους ανθρώπους που δεν  δεν αξιώνονται να οραματιστούν γυμνή την όποια την ψυχή! Η βαθιά ματιά του Καπετάνιου Nου ευθύνεται για την πορεία της μιας ζωής. Ας είμαστε ξύπνιοι αέναα… Οφείλουμε να τον ενισχύουμε κατά δύναμη! 6/10/‘21 Γιατί αλήθεια μας κοιτάς!  Θαρρώ πως θέλεις κάτι από εμάς! Χωρίς καν να ρωτήσεις, ποιοι είμαστε αληθινά! Αν είμαστε παιδιά φτωχών τε και ερήμων… Ή ίσως είμαστε γόνοι τελικά πλουσίων! Ίσως κρυβόμαστε γιατί μας κυνηγούνε… Τελικά αδιαφορώ… και σίγουρα σε συμβουλεύω: πάψε πια να μας κοιτάς! Το αίτημά μας αποκαλύπτει δύναμη άκουσε που σου λέω… αλήθεια κάτι ξέρω   παράτα μας, σου λέω πάψε να τριγυρνάς σαν την σβούρα ολόγυρά μας! Πρόσεχε, μη ζημειωθείς! 6/10/‘21 Φιλότιμο; Τι είναι πάλι αυτό, που λες! Νέο ή παλιό φρούτο… έχω ακούσει να συζητιέται… όμως δεν βλέπω να υφίσταται! Από ότι γνωρίζω, χάθηκε σ’ αλλοτινούς χρόνους, μαζί με εκείνους που το ασκούσανε… Κρίμα… μα την αλήθεια… ήταν καθόλα ελληνικό χούι! 6/10/‘21 Μουρμούριζε ολημερίς! Ημέρα που είναι… και αυτή… η ανάγκη επαφής, περιορίζεται! Έλα καλέ μου ουρανέ! Κυριακή είναι… κάνε κράτει… σεβάσου τους κουρασμένους… τους κυνηγημένους… από τον μίζερο ιό που με ατέρμονη επιμονή όλους τους κυνηγάει! Εδώ βρέχει… στην γενέτειρα μου τα Γιάννινα,  βρέχει… Και στην ψυχή μου τα ίδια… Θυμάμαι την μυρωδιά του χώματος και προσεύχομαι… Γρήγορα να την επισκεφτώ… Πόσο πολύ το επιθυμώ! 10/ 10/‘21 Ξημέρωμα σε αίθριο ουρανό… Καταμεσήμερο μετάνιωσε και ντύθηκε στα γκρίζα… Άνοστο της Κυριακής το τραπέζι! Το σύννεφο, σκοτείνιασε τον ουρανό! Ξεκίνησαν οι κεραυνοί… τα δε μπουμπουνητά επικυρώνουν την εξέλιξη! Ψάχνω τρόπους να ισορροπήσω! Η φαντασία, μου γύρισε τις πλάτες! Μια Κυριακή περίμενα για το διαφορετικό! Το καταμεσήμερο σημαδεύει την προκοπή της μέρας! Κυριακή μου χαμένη ο ουρανός σε μαγειρεύει! 10/ 10/‘2 «Στάσου… Μην κινείσαι… » ο άνθρωπος απηύθυνε μια προσταγή σε σένα! Ποιος είναι; Δικός σου… φίλος… ή ο τυχαίος άγνωστος που παίζει με την μοίρα… κι αυτό εδώ το χωρατό το κάνει υπηρεσία! Σε κυνηγά ημέρες, ξέρε το… όμως εσύ… χαμογελάς! Έτσι… το ξέρω… Δεν γερνάς! Θαρρείς κι ´είμαστε εδώ για πάντα! Θαρρείς και είναι πανήγυρις. Για πρόσεχε λιγάκι… ίσως είναι βαλτός ο κυνηγός πάψε λοιπόν χωρίς λόγο να γελάς! 10/10/ ‘21 Ζω για την μνήμη σου… Τα μερόνυχτα κατέχονται από εφιάλτες λυσσαλέας θάλασσας και αδιάφορου ουρανού!  Αέναα με οικτίρει το τηλέφωνο! Οι δικοί επιχειρούν, καθείς με τον τρόπο του να μη σε σκέφτομαι… να σε σβήσω από την μνήμη μου! Αλήθεια τους λυπάμαι… πως είναι δυνατόν να διαγράψω την απουσία σου, Καρδιά μου! Χάθηκες στου Ποσειδώνα το βασίλειο κι ενόσω ο ουρανός αδιάφορος έβλεπε τις ψυχές… και την δική σου από κοντά να παλεύουν για την ζωή στην λυσσαλέα μάζα ωκεανού! Μου είναι αδύνατον να το δεχθώ… πως το αεροσκάφος χάθηκε… Κι εσύ αφανίστηκες! Μέσα μου η φωνή σου επιμένει… «Θα έρθω… θα ζήσω για σένα και μόνο!» Και ναι σε πιστεύω καρδιά μου… Θα σε περιμένω… για πάντα! Πιστεύω στα θαύματα! Το κουδούνι της εισόδου αγρυπνά! Το χέρι που το άγγιξε, τρεμάμενο! Η γυναίκα ανοίγει… ο Άγγελός της είναι! «Ήρθα… θα σε πάρω μαζί μου… Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα!» «Καρδιά μου σε περίμενα!» Αγκαλιάζονται…  πλέουν στον έβδομο ουρανό! Τι ευτυχία! Τι ευλογία! Επιτέλους μαζί και πάλι! Φίλη την βρήκε χαμογελαστή στην πολυθρόνα του την αγαπητή… Τα χέρια της… τ´αγαπημένου της, κρατούσαν την φωτό σφιχτά… Πάνω στην πονεμένη της καρδιά! 11/10/‘21 Δείγμα μόνο του βιβλίου μου….